ASIDEFROMADAY – “Manufactured Landscape”
Με την αφορμή της κυκλοφορίας μιας συλλεκτικής έκδοσης του άλμπουμ γίνεται αυτή η παρουσίαση και πιθανότατα να είστε ήδη ενήμεροι για την ποιότητα του περιεχομένου του. Το συγκρότημα κατατάσσεται ανάμεσα σε αυτά που φέρνουν την Γαλλία στο προσκήνιο του σύγχρονου σκληρού ήχου και εδώ, ορμώμενο από τα κατορθώματα μάλλον των Pelican και Botch, καταθέτει τη δική του άποψη για το προχωρημένο, φιλοσοφημένο hardcore. Στην περίπτωσή τους το ακραίο υλικό εναλλάσσεται με άλλο ηπιότερο, ενώ θετικό στοιχείο του δίσκου είναι ο καλοστημένος ήχος του. Με μια εκτελεστική ευκρίνεια που τους διαφοροποιεί από πολλούς άλλους του χώρου, καταφέρνουν να αναδείξουν τις καλές ιδέες τους. Με φωνητικά που σε στιγμές αγγίζουν τα όρια του black και σωστό παίξιμο, κερδίζουν τις εντυπώσεις. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στον ντράμερ Julien Loizeau για τον τρόπο που προσεγγίζει το όλο υλικό. Λίγο πιο οργανωμένη να παρουσίαζαν την ποικιλία τους και θα τα κατάφερναν ακόμα καλύτερα.

KEHLVIN – “The Mountain Daylight Time”
Ο τίτλος του άλμπουμ φέρνει στο μυαλό ωραίες εικόνες, οπότε και μόνο η απόφαση του ελβετικού κουιντέτου να ονοματίσει έτσι το άλμπουμ του το ’06 δημιούργησε τότε μια αρχική θετική εντύπωση. Αν δεν γνωρίζετε το συγκρότημα, να σημειωθεί ότι έχει ήδη επισκεφθεί την Αθήνα για μια εμφάνιση και εδώ παρουσιάζεται η επανακυκλοφορία εκείνης της πρώτης του δουλειάς. Αν τύχει και σας συστηθούν ως  sludge folk, μην πάρετε στα σοβαρά την περιγραφή τους. Στο συγκεκριμένο δίσκο τουλάχιστον παίζουν ένα hardcore ατμοσφαιρικό, αλλά και συνάμα άγριο και επίμονο, όπως ίσως παραδειγματίστηκαν από τους Pelican, Red Sparrows και Knut. Μάλλον δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να αναλυθεί ξανά το περιεχόμενο του άλμπουμ, αφού φαίνεται να έχει ήδη βρει υποστηρικτές όλο αυτό το διάστημα. Να σημειωθεί ότι το συγκρότημα διαθέτει πλέον από την ιστοσελίδα του δωρεάν την επέμβασή του στο “Who By Fire” του Leonard Cohen, επιλογή σαφώς κάποιου επίπεδου…

Υφίστανται εδώ και μια δεκαετία, τώρα όμως κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμπουμ. Ίσως δείτε να τους περιγράφουν ως grindcore, αλλά το grind τους είναι πολύ πιο δομημένο από ό,τι ίσως θυμάστε για το είδος κοντά είκοσι χρόνια πριν. Το ελβετικό κουιντέτο σίγουρα δε γράφει κομμάτια για τους πολλούς. Η αντίληψη του υλικού τους - και αυτό ισχύει για όλους τους άλλους εκπροσώπους του νεώτερου ηχητικού ερέβους - προϋποθέτει από τον ακροατή τη διάθεση να συντονιστεί απέναντι σε ένα υλικό που φαντάζει χαοτικό, έχει όμως την δική του αισθητική. Αυτή η σημείωση φυσικά δεν αποτελεί κάποιου είδους δικαιολογία για να προσεγγίσετε το ύφος του συγκροτήματος, απλά γίνεται δοθείσης της ευκαιρίας, καθώς η μουσική του αποτελεί άλλο ένα δείγμα του πώς μορφοποιήθηκε ηχητικά η βία στην περασμένη δεκαετία. Δεκαέξι κομμάτια περιλαμβάνει η πρώτη τους αυτή δουλειά, σύντομα στην διάρκειά τους, ισοπεδωτικά με την προσέγγιση που περιγράφηκε παραπάνω.