Το δίχως άλλο, το συγκρότημα από τη Μοντένα τραβά εύκολα την προσοχή, όχι με το λογοπαίγνιο του ονόματός του, αλλά με το υλικό του. Οι πέντε Ιταλοί μπορεί να έχουν, τις απαρχές τους στο σύγχρονο post-οτιδήποτε, αν μπορεί να περιγραφεί έτσι, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτό. Αντιθέτως μάλιστα, στο δεύτερο, νέο τους άλμπουμ καταφέρνουν να γίνονται ατμοσφαιρικοί και ενδιαφέροντες. Φαίνεται πως έχουν δουλέψει αρκετά τον μουσικό τους χαρακτήρα και έχουν την προθυμία να ξεχωρίσουν. Πέτυχαν ωραίο ήχο, τα φωνητικά τους είναι πειστικά και όταν σε κάποιες στιγμές χρησιμοποιούν τρομπέτα, γίνονται πολύ συμπαθείς. Το σχήμα δεν ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, αλλά μπορεί να θεωρείται από τα καλύτερα εξαγόμενα προϊόντα της πατρίδας του. Βρέθηκαν πολύ κοντά στο να πετύχουν κάτι πραγματικά αξιόλογο και με κάποια οργάνωση στη σύνθεση των προθέσεών τους θα το είχαν καταφέρει. Αν αφήσουν κάποιες τυπικότητες και ενισχύσουν τη διάθεσή τους, θα προχωρήσουν γρήγορα.