Το πολωνικό συγκρότημα φαίνεται να συγκεντρώνει την αποδοχή του μεταλλικού κόσμου της πατρίδας του, αφού εμφανίζονται τόσα λογότυπα υποστηρικτών στο οπισθόφυλλο της νέας του κυκλοφορίας. Αυτή αποτελεί το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του μέσα σε μια πορεία με αρκετά demo στη δεκαετία που διανύουμε. Αν υποψιάζεστε ότι μουσικά έχει σχέση με το black, να σημειωθεί ότι λίγα πράγματα από το αντίστοιχο παρελθόν τους εμφανίζονται στα τρία πρώτα και μόνο τραγούδια του άλμπουμ και αυτά λόγω των φωνητικών του ιδρυτικού μέλους και κιθαρίστα Barth Le Picard. Οι υπόλοιπες έξη συνθέσεις δεν επενδύονται από φωνητικά και εμφανίζουν μια καλή πρόθεση για μελωδία. Έχουν πιο heavy ύφος, με έμφαση στις κιθάρες, αλλά και συμπαγή ήχο. Κάποιες φορές μάλλον πλατειάζουν στην ανάπτυξη τους, αλλά αυτό φαίνεται να γίνεται χάριν ύφους. Αν πάντως επιθυμούν να κινηθούν σε ένα χώρο απομακρυσμένο από κάποια στερεότυπα, ίσως θα έπρεπε να προσέξουν και το εξώφυλλό τους.