Στο ένα τραπέζι δυο τριανταφεύγα τύποι παίζουν τάβλι στο καθιερωμένο εβδομαδιαίο τους ραντεβού, μετά τη βόλτα για δίσκους και βιβλία. Στο άλλο τραπέζι τα κοριτσόπουλα, τόσο νέα και ενθουσιώδη που σχεδόν ντρέπεσαι να τα κοιτάξεις. Οι τύποι φαίνεται να διασκεδάζουν ξεστομίζοντας έξυπνα μπινελίκια, ο ένας φοράει μπλουζάκι «μοντέρνου εξαμερικανισμένου» συγκροτήματος, ο άλλος δε δίνει εμφανές στίγμα των προτιμήσεών του. Οι φιλενάδες λένε κι εκείνες πολλά και διάφορα, πράγματα που φανερώνουν τη διάθεσή τους να γνωρίσουν τον κόσμο, ώσπου η κουβέντα φτάνει στη μουσική. Σχολιάζουν τα συγκροτήματα φίλων και γνωστών τους, αναλύουν τη σημασία των στίχων και μνημονεύουν τις συλλογές δίσκων βινυλίου που κατέχουν οι γονείς τους. Κάπου περηφανεύονται κιόλας για τα νεανικά καμώματα αυτών, όπως οι ίδιοι τους τα έχουν διηγηθεί. Και τότε οι ταβλαδόροι ξανακούν την παλιά εκείνη άποψη ότι το βινύλιο μπορεί να ήταν μέσο ελέγχου συνειδήσεων. Χωρίς να σταματήσουν το παιχνίδι και τα καλαμπούρια, παρατηρούν τη φοβερή διαχρονική ακρίβεια με την οποία επαναλαμβάνονται από τα κορίτσια οι κινδυνολογίες του παρελθόντος. Ομολογουμένως, δε λείπει από τα λόγια τους ένας σκεπτικισμός, ίσως μια πιθανή επιφύλαξη απέναντι στους ακούσιους λαθρακούστες, αλλά εκείνοι δεν ασχολούνται ούτε ενοχλούνται. Φετιχιστές του μαύρου δίσκου ήταν; Κουλτουριάρηδες; Όταν κάποια στιγμή έφυγαν, πλανήθηκε έντονη η εντύπωση ότι είχαν πληρώσει ήδη πολλά σε ό,τι συνέχιζε να προκαλεί ερωτηματικά σε μια ακόμα γενιά. Ήταν, βλέπετε, «του παρελθόντος αιώνος», που έλεγε και η Βασιλειάδου στο Φωτόπουλο.