Αυτή είναι μια ποιοτική κατασκευή, σουηδικής προέλευσης και αριθμείται ως η τρίτη και πλέον πρόσφατη του κουιντέτου, που τώρα ίσως μπορεί να ελπίζει σε μια ευρύτερη αναγνώρισή του. Η μουσική τους εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως power με αρκετά progressive στοιχεία και αποτυπώνεται σε χορταστικές, δυναμικές συνθέσεις, που εδώ διαρκούν κοντά στα εβδομήντα λεπτά. Το πρώτο συνθετικό του ύφους τους οφείλεται κυρίως στα φωνητικά του Mike Andersson ενώ το δεύτερο σε κάποιες πετυχημένες μετρικές φόρμες που χρησιμοποιούν διακριτικά. Οι θετικές εντυπώσεις που αφήνει το άλμπουμ οφείλονται κατά πολύ στην πετυχημένη παραγωγή, στην κιθαριστική δεινότητα του αντίστοιχου διδύμου των Eliasson και Svard και στην λειτουργική επιβλητικότητα των πλήκτρων. Οι ενορχηστρώσεις είναι συμπαγείς, το παίξιμο απόλυτα ελεγχόμενο, ακριβές, ευχάριστο και από αυτή την άποψη. Εδώ έχουμε μια από εκείνες τις περιπτώσεις που ο δυναμισμός διοχετεύεται σε μελωδικά κανάλια φέρνοντας στο μυαλό τους Symphony X, Millennium. Ακούστε τους.