Στους ύποπτους καιρούς μας όπου τα γεγονότα διαφθοράς δημοσιοποιούνται καθημερινά, δηλώνεται πως καμία συναλλαγή δεν έγινε προκειμένου να παρουσιαστεί το συγκρότημα με το ένοχο όνομα. Πέντε τραγούδια και δεκαπέντε λεπτά είναι αρκετά για να εξηγηθεί αποτελεσματικότατα το κουαρτέτο από το Τορίνο. Παίζουν καθαρό death, με ακατάληπτα φωνητικά της αμερικάνικης παράδοσης, μονοκόμματο, αταλάντευτο, δύσκαμπτο, ευθύ, συγκεκριμένο, κατανοητό, αλλά και πάντα χαοτικό όπως το εξώφυλλο του ΕΡ, τη μίξη του οποίου έχει επιμεληθεί ο Colin Davis των Vile. Στιχουργικά πάνω που εμφανίζονται προβληματισμένοι από τη σύγχρονη εκρηκτική πραγματικότητα, γίνονται περιγραφικοί μιας απίστευτης σεξουαλικής διαστροφής, μιας κατάστασης νοσηρής κτητικότητας και μάλλον της αδιανόητης, εκδικητικής προβολής ενός προσωπικού σοκ σε κάποιον αθώο. Μουσική κατάλληλη για υπόκρουση σε κάποιο ανάλογο b-movie, που, ενώ ακούγεται μια χαρά, είναι αμφίβολο το πόσο πλέον μπορεί να συγκινήσει, καθώς δεν παρουσιάζει κάτι το εντυπωσιακά νεωτεριστικό. Από την άλλη, ουδόλως φαίνεται να ήταν αυτός ο στόχος του συγκροτήματος.