Η ιταλική εταιρεία παρουσιάζει μια σειρά από κυκλοφορίες που απευθύνονται σε ακροατές με διαφορετικά γούστα. Το σίγουρο όμως είναι πως η ίδια διαθέτει τα αντανακλαστικά και τα κριτήρια ώστε να επιλέγει τους αξιόλογους ανεξαρτήτως ύφους. Οι δίσκοι των Crawler, Haven Denied, Rising Dark, Loreweaver, Lost Reflection και Guido Campiglio το αποδεικνύουν.

Το πρώτο άλμπουμ του ιταλικού κουιντέτου κερδίζει τις εντυπώσεις για τους ακόλουθους λόγους. Είναι εμφανές ότι αυτοί οι μουσικοί έχουν ωραία κίνητρα, θέλουν να είναι δημιουργικοί, να προκαλέσουν εαυτούς παρουσιάζοντας κάτι ενδιαφέρον. Το progressive που φτιάχνουν έχει ροή, συνδυάζουν σε αυτό την τεχνική με την αμεσότητα, δεν έχει υπερβολές αλλά τη δέουσα ισορροπία. Τα τραγούδια τους έχουν πυκνή δομή, ποικιλία ύφους, και αν είχαν καλύτερο ήχο θα προκαλούσαν ακόμα πιο εύκολα αίσθηση. Τα φωνητικά της Barbara Rubin είναι πετυχημένα, ταιριαστά, αν και κάποιες στιγμές η προσφορά μαρτυρά την καταγωγή της. Σχήμα ευέλικτο, έχει την καλή νοοτροπία του χώρου, πραγματικά αξιόλογο.

Θα ήταν εύκολο να καταχωρηθεί στους συνθέτες του νεοκλασικού ύφους, ο ιταλός κιθαρίστας όμως επιδεικνύει μια ευρύτητα ιδεών, που δεν τον περιορίζει στα πλαίσια αυτού. Στο δεύτερο άλμπουμ του αποδεικνύει πως δεν του λείπει η αίσθηση της συνθετικής και εκτελεστικής οικονομίας, και οι εννέα συνθέσεις του ακούγονται με ενδιαφέρον και δεν κουράζουν. Με μια πιο πλούσια παραγωγή θα αναδείκνυε με εμφατικότερο τρόπο το ταλέντο και τις εμπνεύσεις του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δουλειά του δεν προβάλλεται αξιοπρεπώς. Όπως συνηθίζεται, τα κομμάτια του δεν έχουν φωνητικά, αλλά η ακρόασή τους θα σας ευχαριστήσει.

Το κουαρτέτο ξεκίνησε όπως μερικές εκατοντάδες άλλα συγκροτήματα στον πλανήτη, δηλαδή παίζοντας κομμάτια των Metallica, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν τις σωστές βάσεις. Στο πρώτο τους αυτό άλμπουμ παίζουν thrash και αποδεικνύουν ότι τα καταφέρνουν αρκετά καλά. Χωρίς να πρωτοτυπούν, γράφουν κομμάτια κοντά στην παλιά αμερικανική σχολή του είδους, με ωραία θέματα και αίσθηση του ρυθμού. Έχουν την υγιή πώρωση που χρειάζεται, χωρίς να γίνονται μανιακοί. Παίζουν σωστά, υποστηρίζουν αυτό που κάνουν και στο τέλος βάζουν και μια καλή power μπαλάντα. Εκτιμώνται θετικά και με μια δυνατότερη παραγωγή θα μπορούσαν να κάνουν πιο αξιοπρόσεκτη την ύπαρξή τους.

Διακολογημένα κάποιοι ήδη κάνατε τη σύνδεση με τους φανταστικούς Crimson Glory. Το συγκρότημα από τη Ρώμη ξεκίνησε την πορεία του όντως παίζοντας τραγούδια τους, και μάλιστα το ’05 ο τραγουδιστής και κιθαρίστας τους Fabrizio Fulco μετακόμισε στην ηλιόλουστη πολιτεία προκειμένου να παίξει ως μπασίστας στο σχήμα του Ben Jackson! Παρ’ όλα αυτά στο πρώτο άλμπουμ του το ιταλικό κουαρτέτο παρουσιάζει hard ρεπερτόριο, που ναι μεν έχει νύξεις της μεγάλης του επιρροής, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι είναι ευκρινείς. Πρόκειται για ένα καλό άλμπουμ, με τις κατάλληλες κιθάρες και τα σωστά φωνητικά, που καμιά φορά φτάνει στα όρια του sleaze. Λέτε να παίζουν διασκευές εκείνων στις συναυλίες τους;

Το ιταλικό συγκρότημα αποφάσισε να τιτλοφορήσει έτσι το πρώτο του άλμπουμ αντλώντας έμπνευση από τη νουβέλα του Terry Brooks. Όλα τα μέλη του  συγκροτήματος δηλώνουν ως αγαπημένους τους καλλιτέχνες τους Iron Maiden - πράγμα φυσιολογικό για κάθε υγιή μεταλλά - το θέμα όμως είναι ότι καταφέρνουν να ακούγονται ως αντίγραφο αυτών! Ο δε τραγουδιστής Claudio Cesari έχει καταφανώς πρότυπό του τoν Dickinson. Ακούγοντας κανείς τη δουλειά τους σαστίζει με το μέγεθος της ταύτισής τους με τους Μεγάλους. Επίσης απίθανο είναι το γεγονός πως την παραγωγή του ομώνυμου τραγουδιού του δίσκου την έκανε ο Beau Hill!

Η Αγία Σοφία απεικονίζεται στο εξώφυλλο; Οι Nightfall δεν την είχαν και αυτοί στο δεύτερο δίσκο τους; Σημασία έχει πως το συγκρότημα από την Πορτογαλία κυκλοφορεί το τρίτο του άλμπουμ, οπότε αντιλαμβάνεστε πως πλέον διαθέτει την εμπειρία να στήσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. Τα μέλη του φτιάχνουν κομμάτια μοντέρνου μετάλλου, έχουν ωραία άποψη και ανοιχτό μυαλό, έτσι ώστε να μην εμφανίζονται επακριβώς οι καταβολές τους, πράγμα ενδιαφέρον. Ακούγονται ορεξάτοι και δυναμικοί, και η δουλειά τους έχει τύχει καλής επιμέλειας. Κακό λόγο δεν λες γι’ αυτούς, μένει οι ίδιοι να κινηθούν ανταγωνιστικά ώστε να αναδειχθούν στο χώρο τους.