Η ως τώρα πορεία της αγγλικής εταιρίας με την αδιαμφισβήτητη δυναμική στον μεταλλικό χώρο καθιστά κάθε νέα της κυκλοφορία γεγονός που δεν περνά απαρατήρητο. Αυτή τη φορά είναι τέσσερα τα ονόματα που θα σας απασχολήσουν: Abigail Williams, October Tide, Eastern Front, The Wretched End.

Η νέα δουλειά του βραζιλιάνου ντράμερ είναι άλλο ένα θεματικό άλμπουμ, μια μεταλλική όπερα. Για μια ακόμα φορά, ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα και παρουσιάζει ένα έργο με αρκετές ωραίες πλευρές. Χωρίς να διαφοροποιείται από άλλες ανάλογες κυκλοφορίες, το δεύτερό του αυτό άλμπουμ κερδίζει πόντους με την καλή του παραγωγή και θα ενδιαφέρει κυρίως τους φίλους του power. Προς τιμή του, ο ίδιος δεν υπερβάλλει και παίζει ό,τι χρειάζεται για να υποστηρίξει σωστά τις συνθέσεις, ενώ είναι εμφανές ότι μετέδωσε το πάθος του και στην πολυπληθή ομάδα των συνεργατών του. Τα τραγούδια διαθέτουν ποικιλία ύφους που αναδεικνύεται με τους τραγουδιστές που συμμετείχαν. Ξεχωρίζουν οι Jon Oliva, Zak Stevens αλλά και οι  Edu Falaschi, Carlos Zema, German Pascual, Iuri Sanson, γνωστοί από την παρουσία τους στους Angra, Outworld, Narnia και Hibria αντίστοιχα. Οι δε κιθαρίστες - μεταξύ αυτών ο Roland Grapow - έδωσαν επίσης μερικές πολύ πετυχημένες στιγμές.

Οι R και J, εκεί στο Σαν Αντώνιο του Τέξας που ζουν, έπαιζαν μαζί στο συγκρότημα των Intestinal Disgorge, γεγονός που, προφανώς, εξηγεί σε έναν βαθμό τον αποτελεσματικό τρόπο με τον οποίο συνεργάστηκαν και σε αυτό το άλμπουμ. Παρά το γεγονός ότι κατά το παρελθόν ειδικεύονταν σε άλλες φόρμες του ακραίου ήχου, κάτω από αυτή την επωνυμία αναδεικνύουν τη συμπάθειά τους στο black. Η πρώτη τους αυτή δουλειά μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως αξιοπρεπής και συνεπής στις αρχές του είδους. Με καλό παίξιμο, ύφος οργίλο, με ωραίες τις αναμενόμενες εκρηκτικές στιγμές, το υλικό τους πιθανόν να μην σας φαντάζει ως κάτι το πρωτόγνωρο, είναι όμως τόσο καλοστημένο ώστε να καθίσταται ευπρόσδεκτο. Επιβλητικοί χωρίς να κινδυνεύουν να κακοχαρακτηριστούν, αποδεικνύουν πως η σύμπραξή τους αυτή είχε λόγο και είναι σίγουρο ότι μπορούν να ξεχωρίσουν για τον πάντα θεμελιώδη λόγο του ότι δεν ακούγονται υποκριτικοί.

Τι ακραίος τίτλος, ε; Αυτόν επέλεξε για το νέο άλμπουμ ο γνωστός για το χαρακτηριστικό του ύφος εικονογράφος και μουσικός Mark Riddick. Ο αμερικανός είναι παλιός γνωστός του ιστότοπου, από την εποχή της ραδιοφωνικής εκδοχής του, από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90, όταν γινόταν βίαιος με το σχήμα των Excrescent. Φαίνεται πως εκτότε δεν άλλαξαν δραματικά οι απόψεις του για το death. Ηχογραφεί τα έγχορδα μόνος του, κάνει τα σωστά φωνητικά, προγραμματίζει τα τύμπανα και όλα ακούγονται μια χαρά, χωρίς τον ερασιτεχνισμό που ακυρώνει ανάλογες ατομικές δουλειές. Όλοι όσοι αρέσκονται στο πρώιμο ύφος της αμερικανικής σχολής του είδους εδώ θα βρουν κομμάτια που θα τους ικανοποιήσουν. Πρόκειται για υλικό έξω από μόδες, κατανοητό στις αναφορές του σε όσους έχουν αναμνήσεις από την αντίστοιχη περίοδο και, κυρίως, τόσο έντονο ώστε να το πάρει κανείς σοβαρά. Συμμετέχει, επίσης, ως καλεσμένος ο Kam Lee.

Στους τακτικούς επισκέπτες αυτού του ιστότοπου, η δουλειά του Cernunnos από την Καλιφόρνια σας είναι ήδη γνωστή. Το προηγούμενο άλμπουμ του, το “Overture”, αποκάλυπτε μια ισχυρή δυναμική, άφηνε την ελπίδα πως η μοναχική δράση του αμερικανού μουσικού μπορεί να αποφέρει κάτι ακόμα πιο έντονο, καλύτερο στα πλαίσια του ακραίου black όπου αυτός κινείται. Με το παρουσιαζόμενο δεύτερο αυτό άλμπουμ του, φαίνεται πως οι σκοτεινές διαθέσεις του δεν μορφοποιήθηκαν σε κάτι αντιστοίχως διεγερτικό. Με βάσεις στην πρώιμη νορβηγική σχολή της βλασφήμιας, ακούγεται χαοτικός, αλλά μάλλον ασυντόνιστος. Δεν λείπουν κάποια διαλείμματα ύφους, όμως ακόμα και αν κάποιες ιδέες του ξεχωρίζουν, δεν κατέληξαν έτσι ώστε να διεκδικήσουν αβίαστα το ενδιαφέρον των οπαδών του είδους. Δεν είναι γνωστό σε τι θέλει να ελπίζει κυκλοφορώντας αυτό το υλικό, αλλά αν επιθυμεί να πετύχει την αποδοχή του χώρου του, θα πρέπει η επόμενη κίνησή του να είναι σαφώς βελτιωμένη.

Η κυκλοφορία του παρουσιαζόμενου πρώτου τους άλμπουμ έγινε πριν από δύο χρόνια, αλλά τώρα λαμβάνει άλλη μια δόση δημοσιότητας. Οι δημιουργοί του, ο Reverend Filth Fuck, που κάνει τα φωνητικά και ο Mullah Sadogoat, που παίζει τα έγχορδα ζουν στον Λίβανο, όχι όμως και στην ίδια πόλη. Μη βιαστείτε να χαρακτηρίσετε το αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτών από την εθνικότητά τους. Μπορεί να μην έχει την ακουστική ποιότητα που αναβαθμίζει άλλα άλμπουμ στο χώρο του black, αυτό όμως δεν ενοχλεί τον ακροατή. Το ντουέτο δεν προβαίνει σε καμία επίδειξη τεχνικής, αλλά κάνει εμφανές πως διαθέτει χαρακτήρα, δεν κρύβει τη διαταραχή του. Η ακρόαση του δίσκου διατηρεί το ενδιαφέρον της με κάποια ηχητικά αποσπάσματα από διάφορες πηγές, αλλά και με τίτλους συνθέσεων τους, όπως “The Fine Art Of Arrogance” και “Collective Suicide In The Boudoir”. Σίγουρα ενδιαφέρει όσους μπορούν να αναγνωρίζουν σε ανάλογες καταστάσεις ψήγματα μοναδικότητας.