Η αναγνωρισιμότητα και δημοτικότητα του συγκροτήματος είναι υψηλή πλέον στην Ελλάδα και σταθερά αυξανόμενη στο εξωτερικό. Τα πράγματα έχουν ως τώρα κυλήσει καλά για την πολιτογραφημένη στην Αθήνα ομάδα, και θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι έχετε διαμορφώσει τουλάχιστον καλή γνώμη γι’ αυτή. Το κουιντέτο προκειμένου να συντηρήσει και ενισχύσει την καλή του φήμη κυκλοφορεί ένα ΕΡ, στο οποίο αποτυπώνει την καλή του διάθεση και αποδεικνύει την ευκολία του να γράφει τραγούδια άμεσα, ενθουσιώδη και δυναμικά. Το περιεχόμενό του αποτελούν τρία ωραία καινούρια (“Saints On Fire”, “Cross The Line”, “Mr. Long Gone”), καθώς επίσης το πρόσφατο “Last Days Of December”, μια δηλούμενη ως flamenco εκτέλεση του “Falling Rain” και μια του “We Run” μόνο με πιάνο και φωνητικά. Ίσως θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάποιες άλλες επιλογές στον ήχο τους, ακούγοντάς τους όμως δεν θα βρείτε τίποτα το αρνητικό. Δεν απογοητεύουν, συνεχίζουν να αρέσουν. Μια χαρά.

Οι καλοί φίλοι στα δύσκολα φαίνονται. Ο γνωστός με τους Soul Doctor και Fair Warning τραγουδιστής Tommy Heart με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός έτους από τον καταστροφικό σεισμό στην Ιαπωνία, αποδεικνύει την ενσυναίσθηση και ευαισθησία του. Συγκεντρώνει μια εντυπωσιακή πλειάδα αναγνωρισμένων και καλών μουσικών και διασκευάζει την κλασική σύνθεση των Lennon / McCartney. Τα ονόματα αυτών: Don Airey, Leo Leoni, Neil Murray, Hena Habegger, Tobias Sammet, Bob Catley, Andi Deris, Torstein Flakne, Marc Storace, David Readman, Claus Lessmann, Oliver Hartmann, Bernhard Weiss, Michael Kiske, Tony Mills, Ralf Scheepers, Carsten Lizard Schulz, Cede Dupont, Kyoji Yamamoto, Helge Engelke, Roland Grapow, Henny Wolter και Robert R. Rodrigo. Στο παρουσιαζόμενο ΕΡ περιλαμβάνονται τέσσερις εκτελέσεις του τραγουδιού με κοινό χαρακτηριστικό τον πιο αργό του αυθεντικού ρυθμό, και εσείς γνωρίζετε πως αξίζει να υποστηρίξετε αυτή την έντιμη κίνηση αγοράζοντάς το, γιατί τα έσοδα των πωλήσεων θα διατεθούν στον Ερυθρό Σταυρό για την ενίσχυση και ανακούφιση των πληγέντων.

Οι πέντε φίλοι από το Πόρτλαντ κυκλοφορούν αισίως το δεύτερο άλμπουμ τους και αποδεικνύουν ότι οι ταιριαστές παρέες φτιάχνουν ωραία, μερακλήδικη μουσική. Η δική τους είναι τόσο αμερικανική όσο μια Camaro, και πραγματικά μπορεί να σας αρέσει. Παίζουν hard μετρημένο, με ρίζες στην παράδοση αλλά όχι γραφικό και υπερβολικό, από εκείνο που ίσως κάποτε να άκουγαν τα εργατόπαιδα. Οι κιθάρες και το όργανό τους είναι εύηχα, τα δε φωνητικά τους ανθρώπινα, η όλη παραγωγή φροντισμένη και διόλου επιτηδευμένη. Γράφουν τραγούδια με αρχή, μέση και τέλος, αποπνέουν εκείνη την ωραία οικειότητα του ενθουσιώδη ερασιτέχνη που κάνει ό,τι τον ευχαριστεί - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παίζουν καλά. Πρόκειται για μουσική κατανοητή και καλοφτιαγμένη, που μπορείτε να ακούσετε άνετα οποιαδήποτε στιγμή και να σας κερδίσει με τους ήπιους αλλά και τους δυναμικούς τόνους της, οπότε γιατί να την αρνηθείτε; Θα περάσετε καλά.

Η αμερικανίδα τραγουδίστρια επανέρχεται τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου άλμπουμ της. Στην παρουσιαζόμενη νέα δουλειά της ακούγεται λιγότερο ενθουσιώδης απ’ ότι ίσως θα περιμένατε, από την άλλη πλευρά, όμως, γνωρίζετε πως ό,τι κάνει έχει ένα πολύ ποιοτικό επίπεδο. Έτσι και εδώ προσφέρει τραγούδια στο σύνολό τους ήπια, μελαγχολικά, γραμμένα σε ποικιλία ύφους που για άλλη μια φορά κολακεύουν τις ικανότητές της, προσεγμένα στις λεπτομέρειές τους. Οι ερμηνείες της χαρακτηρίζονται από μια ελεγχόμενη φόρτιση και γλυκύτητα, δεν της είναι αναγκαίο να καταφύγει σε υπερβολές προκειμένου να πείσει. Κατά το αναμενόμενο, την παραγωγή του υλικού αυτού ανέλαβε ο σύζυγός της Erik Norlander, ενώ οι καταξιωμένοι John Payne, Bruce Bouillet, Guthrie Govan και Jay Schellen συμμετείχαν στην ηχογράφησή του. Δεν πρόκειται για το δίσκο που θα ακούσετε μετά μανίας ή για την εκτόνωσή σας, είναι πολύ πιθανό όμως να τον προτιμήσετε κάποιες μικρές ώρες.

Η συνέπεια της εν λόγω εταιρείας απέναντι στους οπαδούς του ακραίου ήχου είναι δεδομένη. Αυτούς αφορούν και ικανοποιούν οι τρεις πρόσφατες κυκλοφορίες της, τα άλμπουμ των Bastard Priest, Lvcifyre και Venus Star.

Η Φινλανδία είναι μια χώρα με ιδιαίτερη παράδοση στον ατμοσφαιρικό και συνάμα σκληρό ήχο, και αυτή την άποψη έρχεται να υποστηρίξει το κουαρτέτο με το παρουσιαζόμενο δεύτερο άλμπουμ του. Μάλλον είχε καιρό κάποιος να κυκλοφορήσει τέτοιου είδους doom υλικό, όπως αυτό ακούστηκε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90. Πένθιμη, σοβαρή, εντυπωσιακή με ένα ξεχωριστό τρόπο, η μουσική του συγκροτήματος αποτελεί δείγμα εσωτερικότητας, και, φυσικά, οι δημιουργοί της δεν είχαν την πρόθεση να τους καταστήσει δημοφιλείς. Τα φωνητικά είναι ακατάληπτα, βορβορώδη, θαμμένα, λειτουργούν όμως αντιθετικά στις μελωδίες του οργάνου και συμπληρώνουν το όλο ύφος. Πρόκειται για ξεχωριστό ακρόαμα, που απαιτεί και επιβάλλει ευλάβεια, που συνειρμικά και λόγω τυποποίησης συνδυάζεται με την αργή πλεύση στα ομιχλώδη σκανδιναβικά τοπία. Τα τέσσερα κομμάτια του δίσκου μπορούν να αποτελέσουν δέουσα επιλογή για όσους επιθυμούν να διαχειριστούν κάποια δυσκολία τους αξιοπρεπώς και ιδιαιτέρως.

Η επωνυμία του σχήματος των Atvar και Kobalt προέρχεται από τον Ινδουισμό και σημαίνει το φίδι που καταπίνει τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι ίδιοι, πάντως, ζουν στη Φινλανδία και δραστηριοποιούνται στο χώρο του σαφώς δυτικότροπου, δυσώδους, ατμοσφαιρικού, απόκοσμου black. Ο πρώτος έχει αναλάβει όλα τα έγχορδα, ο έτερος τα τύμπανα και τα φωνητικά. Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι το πρώτο τους και με αυτό μπορούν να καταταγούν στους ελπιδοφόρους δαιμονισμένους. Ακούγονται επιβλητικοί και καταχθόνιοι, αυστηροί, απόλυτοι, μάλλον προτιμότεροι όταν γίνονται πιο ρυθμικοί, και στα κομμάτια τους εμφανίζουν όλη την κλίμακα των επιρροών και των εντάσεων του είδους. Η κακότητά τους είναι δεδομένη, ο ηθελημένα όμως μέτριος ήχος τους εμποδίζει τα καλά τους στοιχεία να γίνουν διακριτά. Βεβαίως, κάτι τέτοιο αποτελεί στιλιστική επιλογή, αλλά, υπό προϋποθέσεις και κάποιες πιο ποικίλες ενορχηστρώσεις, αυτό το υλικό θα μπορούσε να αναδειχθεί καλύτερα. Πειστική δουλειά.