RICHARD FLANAGAN

«Ο ήχος του ενός χεριού» (Ψυχογιός)

Το παρουσιαζόμενο μυθιστόρημα ήταν το δεύτερο του αυστραλού συγγραφέα, εκδόθηκε το 1997 και δεν είναι ισάξιο του «Μονοπάτιου για τα βάθη του Βορρά». Ο δημιουργός του καταπιάνεται με τα ανεπεξέργαστα τραύματα που στοιχειώνουν και μπορούν να καταστρέψουν τη ζωή όσων τα φέρουν και βεβαίως όσων τα αγνοούν αλλά σχετίζονται με τους αυτούς. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι δίνει μια εικόνα των όσων βιώνουν οι μετανάστες σήμερα, και δεν θα ήταν άστοχη η σκέψη αυτή, δεν φαίνεται πάντως να είναι αυτός ο πυρήνας του βιβλίου. Ο Φλάναγκαν έχει σίγουρα μεγάλες αρετές, φαίνεται όμως πως θα μπορούσε να είχε κρατήσει την έκταση του συγκεκριμένου έργου του μικρότερη. Η δυστυχία και η μιζέρια δεν χρήζουν ανάλυσης όταν αποτυπώνονται με σαφήνεια οι παράμετροι που τις ορίζουν, η συνεχής υπόμνηση μιας τραγωδίας που δεν διασαφηνίζεται κουράζει, ο μελοδραματισμός περιττεύει. Προτείνεται να αποκτήσετε ιδία άποψη επ’ αυτού.