PATRICIA HIGHSMITH

«Η κραυγή της κουκουβάγιας» (Άγρα)

Μικρή υπενθύμιση, καθώς η Χάισμιθ δεν χρειάζεται την υπεράσπιση κανενός: Ένας συγγραφέας μετασχηματίζει το βιωματικό του υλικό με μηχανισμούς δημιουργικούς, εξυπηρετικούς προθέσεων που ικανοποιούν τη φαντασία και το γούστο του. Με αυτό το σκεπτικό, σας προτείνεται να μη διαβάσετε το παρουσιαζόμενο μυθιστόρημα επιχειρώντας να επαληθεύσετε την αφόρμησή της, όπως παρουσιάζεται στο εισαγωγικό βιογραφικό σημείωμα που το συνοδεύει. Αντιθέτως, προσέξτε πώς η σπουδαία Αμερικανίδα κλιμακώνει τα ολέθρια αποτελέσματα της αμοιβαίας, σχεδόν διαισθητικής υποθέτει κανείς, έλξης διαταραγμένων ή ελλειμματικών χαρακτήρων. Για άλλη μια φορά, θα θαυμάσετε τον λεπτομερή τρόπο της ανάδειξης του προφίλ των προσώπων που εμφανίζονται στο έργο της, τη διακριτική συνέπεια με την οποία αναβαθμίζει οποιαδήποτε περιγραφή σε ψυχογράφημα. Θα συμφωνήσετε, βεβαίως, ότι τα δύο αυτά στοιχεία μπορούν να ειπωθούν για αρκετούς ομότεχνούς της, ξέρετε όμως ότι όλοι δεν μπορούν να διαθέτουν το καλοζυγισμένο, απέριττο ύφος εκείνης. Οι φτηνοί εντυπωσιασμοί δεν την ενδιαφέρουν.