ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

«Οι φωταψίες του έρωτα» (Ύψιλον)

 Καμιά φορά, παίρνει καιρό για να αντιληφθεί κανείς τι ακριβώς εννοούσε ο ποιητής, είναι και ζήτημα σύμπτωσης, αντιστοίχισης μιας εικόνας με έναν στίχο που είχε προσπεραστεί ως εκδήλωση ύφους. Μέχρι τότε, όμως, ποιος μπορεί να μην κρατήσει γερά στη μνήμη του εκφράσεις όπως «οι μηροί της είναι/ οι τελευταίες/ αναλαμπές/ της σεμνής χαράς/ των οδοστρωτήρων» ή «Το σκυροκονίαμα των ηρωικών παρθένων»; Η παρουσιαζόμενη συλλογή έχει ως τίτλο τον πρώτο στίχο από «Το έβδομο τραγούδι της αγάπης» και, πέρα από την αισθαντικότητα που το περιεχόμενό της αποπνέει, λειτουργεί και ως υπενθύμιση του ότι ο υπερρεαλισμός είναι μια μέθοδος θέασης της ζωής, που απαιτεί πρόθυμη εξάσκηση, συνειδητή, περιπαικτική στάση απέναντι στα δεδομένα. Ο Εγγονόπουλος είναι βεβαίως γνωστός ως ζωγράφος για το ύφος του, μπορούσε όμως να αποδίδει και τη λειτουργικότητα μιας κατοικίας ιδωμένης έξωθεν. Αυτό ακριβώς και ουδόλως δεν αναιρούσε τη διατρητικότητα του πνεύματός του.