ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

«Έλγκαρ – Είκοσι τέσσερις παραλλαγές» (Πατάκη)

 Τα κάνει αυτά ο συγγραφέας. Επενδύει τα κείμενά του με μουσική και κινηματογραφικές σκηνές. Όποτε συμβαίνει γενικώς κάτι τέτοιο, υπάρχει το ενδεχόμενο ο αναγνώστης να απορήσει, να μην αντιληφθεί τις συνδέσεις με την ιστορία, ίσως να αποθαρρυνθεί. Στην περίπτωση, όμως, που η ιστορία έχει συμπυκνωμένη ένταση, όταν όσα διαδραματίζονται φαντάζουν απίθανα να συμβούν, ακριβώς επειδή μπορούν να συμβούν, τότε η ανάγνωση συνεχίζεται. Ο Κυριακίδης πέρα από τις νύξεις προς τους μυημένους στις Τέχνες -και τουλάχιστον συνομηλίκους του- κρατά την προσοχή του οποιουδήποτε, επειδή τον αφήνει να συμπληρώσει όσα εκείνος αφήνει αδιευκρίνιστα. Υπό αυτή την έννοια και χωρίς να παραγνωρίζεται το θελκτικό ύφος της αφήγησης, στα μικρά κείμενά του χωρά όλη η φόρτιση που μπορεί να αποδώσει ο αναγνώστης. Το έχει πει αυτό εξάλλου ο ίδιος σε έναν γνωστό αφορισμό του. Εδώ αποδεικνύει ότι μπορεί με άνεση να τον εφαρμόζει. Να διαβάσετε το βιβλίο.