THOMAS WOLFE

«Το χαμένο αγόρι» (Ερατώ)

Στο εξώφυλλο ο συγγραφέας σε νεαρή ηλικία, αλλά δεν έχει σημασία το να πληροφορηθείτε αν η νουβέλα έχει στοιχεία αυτοβιογραφίας. Αυτό που ίσως θα μπορούσατε να ξέρετε είναι ότι πρόκειται για μια περιγραφή της διάθλασης του χρόνου, της συμπαγούς υφής των αναμνήσεων, που μπορούν να μεταμορφώσουν τον χώρο, ιδίως όταν ανακαλούνται στα σημεία όπου εντυπώθηκαν. Ο δημιουργός της ιστορίας αποδίδει μέσα από τέσσερις οπτικές γωνίες τα χαρακτηριστικά του παιδιού, όμως η φόρτιση έρχεται από το αναπόδραστο της ενότητας του ψυχολογικού χρόνου, των στιγμών όπου το παρελθόν και το παρόν συμπίπτουν και βαραίνουν άξαφνα τη συνείδηση. Η παράλυση τότε έρχεται από το συναίσθημα του ότι τα πράγματα έτρεξαν πιο γρήγορα από όσο χρειαζόταν το πένθος, ότι η αποχώρηση και η απουσία του μνήμονα δεν εξυπηρέτησαν τη συμβιβαστική συνήθεια. Και βεβαίως, όλα αυτά δεν θα περιγράφονταν με πληρότητα, αν δεν «έρρεαν» από την πένα του Βολφ.