GEORG PURVIS

“Pink Floyd in the 1970s” (Sonicbond Publishing)

 Σχετικά με τη ζωή τα έργα των μελών των Pink Floyd πρέπει να έχει γραφτεί αριθμός βιβλίων περίπου ίσος με εκείνων που αναλύουν τα μεγαλύτερα προβλήματα της ανθρωπότητας. Και, αν εξαιρέσουμε τον απαραίτητο κιτρινισμό που αξίζει σε ένα συγκρότημα αυτού του διαμετρήματος, καλά και έκαναν και γράφτηκαν. Γιατί το έργο και η παραλίγο οριστική διάλυσή τους στις αρχές της δεκαετίας του ’80, είναι όντως ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της ανθρωπότητας!
 Η παρουσιαζόμενη εργασία ξεκινά από την εποχή όπου μια ομάδα μουσικών, μετά από πολλές αλλαγές της επωνυμίας της και λίγες αλλαγές μελών, συνάντησε τον Syd Barrett το 1964. Το 1967 προσχώρησε σε αυτή ο David Gilmour, ενώ δύο χρόνια πριν είχε αποχωρήσει ο Bob Klose. Η συνέχεια είναι γραμμένη με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής.
 Το βιβλίο αναλύει κυρίως το μουσικό έργο των Pink Floyd αλλά και τις προσωπικές δουλειές των μελών τους από το 1965 έως και το 2019, επικεντρώνεται όμως στην περίοδο 1970-1979. Είναι η εποχή που ο Barrett έχει εγκαταλείψει εντελώς το σχήμα (και την πραγματικότητα) και οι υπόλοιποι προσπαθούν να προσδιορίσουν ξανά τη μουσική τους ταυτότητα, μακριά από την ψυχεδέλεια της δεκαετίας του ’60. Είναι η περίοδος από το “Atom Heart Mother” έως και το “The Wall”.
 Κάθε έτος της συγκεκριμένης περιόδου αποτελεί και ένα κεφάλαιο του βιβλίου και ο συγγραφέας δεν αρκείται στο να αναφέρει την πηγή έμπνευσης του κάθε τραγουδιού. Για κάθε κυκλοφορία, γίνεται αναφορά στην διαδικασία της ηχογράφησης, στο πώς το συγκρότημα ανακύκλωνε αχρησιμοποίητο υλικό και στην δημιουργία των εφέ που χρησιμοποιούσε με τα περιορισμένα τεχνολογικά μέσα της εποχής. Ακόμη, εξετάζοντας το συνολικό καλλιτέχνημα/ιδέα που αποτελούσε κάθε άλμπουμ, δίνονται οι συνθήκες για τη δημιουργία των εξωφύλλων τους και χρονογραφούνται οι αντίστοιχες περιοδείες , όπου κάθε εμφάνιση των Floyd επί σκηνής συνιστούσε παράμετρο των τραγουδιών τους και σίγουρα μοναδική εμπειρία.
 Περιλαμβάνονται, επίσης, κάποιες ανέκδοτες ιστορίες από τη ζωή τους και της αντιμετώπισης που έτυχαν, τόσο από τις δισκογραφικές τους όσο και από τον μουσικό Τύπο. Η ανάλυσή τους είναι λεπτομερής και αντικειμενική, ώστε να μην αφήνει περιθώρια στον αναγνώστη να παρερμηνεύσει τα γεγονότα, δίνοντάς του όμως την ευκαιρία να βγάλει ή να συμπληρώσει τα δικά του συμπεράσματα.
 Φυσικά και γίνεται αναφορά στη διαμάχη του Waters με τους υπόλοιπους Floyd, χωρίς όμως, τεχνηέντως, να μετατοπίζει το βάρος του ενδιαφέροντος σε αυτή. Αντ’ αυτού, έχει δηλώσεις όλων των μουσικών του σχήματος για τα χρόνια που ακολούθησαν ένα από τα πιο επίπονα διαζύγια στην ιστορία της μουσικής. Ρίχνει λίγο περισσότερο φως σε μια σχέση δεκαετιών, που, όπως φαίνεται, δεν ήταν σχέση μίσους, αλλά ίσως και μια κατάσταση που επέβαλλε η λύπη.
 Το βιβλίο χωρίζεται σε δέκα κεφάλαια και το τελευταίο αναφέρεται στις συναυλίες των Gilmour, Mason και Waters, κατά τις οποίες ο ένας υπήρξε προσκεκλημένος του άλλου. Το βιβλίο κλείνει, όμως το κεφάλαιο των Pink Floyd δεν θα κλείσει ποτέ, ακόμα και αν οι μουσικοί αυτοί δεν ξαναγράψουν ούτε μία νότα στη ζωή τους. Με το έργο που άφησαν πίσω τους, μόνο παράπονο δεν θα έπρεπε να έχουμε. Από την άλλη, μπορούμε πάντα να ελπίζουμε για ένα ενδέκατο κεφάλαιο…

        Γιάννης Λογγοβίτης