Όλα ξεκινούν με ένα “let’s go” και μετά βρίσκουν εύκολα το στόχο τους. Αυτό ακούγεται στο πρώτο κομμάτι του νέου, δεύτερου άλμπουμ του συγκροτήματος από τη Σουηδία. Οι ίδιοι περιγράφοντας τον ήχο τους υιοθετούν την τοποθέτηση «οι Witchcraft συναντούν τους Dozer» και δεν αστοχούν σε αυτό. Ξέρετε πως εκεί ψηλά στο βορρά ευδοκιμεί ο ήχος που θυμίζει τη hard, περιπετειώδη ηχητικά πλευρά της δεκαετίας του ’70 και σε αυτή την κατηγορία των δυναμικών νοσταλγών εντάσσεται το κουαρτέτο. Τα καθήκοντα της μείξης και του mastering ανέλαβε επιτυχώς ο Dan Swano, που όσο να ’ναι, τον έχουμε συνηθίσει σε άλλου είδους υλικό. Δεν πρόκειται για κάτι που δεν έχετε ξανακούσει, τα τραγούδια τους δε διαφέρουν και πολύ από άλλα που ανάλογα συγκροτήματα γράφουν αναβιώνοντας αυτό το ύφος, έχουν όμως καλή ροή και ακούγονται άνετα. Υλικό που θα συμπαθήσετε εύκολα αν αποφασίσετε να το συνοδεύσετε με μια μπυρίτσα.

Το πρώτο άλμπουμ του ουγγρικού συγκροτήματος βασίζεται σε μια ιστορία όπου η σχιζοφρένεια επηρεάζει σχέσεις πάθους και φυσικά, από την αυτή εδώ την παρουσίαση δεν μπορείτε να πληροφορηθείτε αν κάποιο τέτοιο σενάριο είναι πιθανό στην πραγματικότητα. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η παρουσιαζόμενη δουλειά είναι χωρισμένη σε ενότητες, καθεμία ονοματισμένη με έναν αύξοντα αριθμό στον τίτλο “Room”. Το καλό αυτό κουαρτέτο γράφει μουσική σε prog/ power ύφος, που χαρακτηρίζεται από μια ευγένεια και διακριτικότητα, τα κομμάτια του είναι ενδιαφέροντα, τα φωνητικά έχουν χροιά όμορφη, ενώ και τα πλήκτρα βρίσκονται σε συνάφεια με τις κιθάρες. Δουλεμένο το υλικό τους, αποπνέει κάτι το θετικό και, αν οι δημιουργοί του δεν είχαν καταπιαστεί με το να αναπτύξουν αυτό το ενιαίο θέμα, ίσως να είχαν γίνει πιο άμεσοι. Η ακρόασή του δεν αφήνει διόλου κακές εντυπώσεις, μάλλον δεν προκαλεί άμεσα αντιδράσεις, διακρίνεται όμως από μια σεβαστή ποιότητα.

Παρακολουθήσατε τη «Μέθοδο Γκρόνχολμ» στο θέατρο «Τέχνης»; Αν όχι, κακώς. Συμπατριώτης του ραλίστα με το ίδιο επώνυμο είναι ο κιθαρίστας του οποίου το συμπαθητικό πρώτο άλμπουμ παρουσιάζεται εδώ. Ο Φιλανδός μουσικός και συνθέτης σε αυτή τη δουλειά του εμπιστεύτηκε τα ταλέντα του τραγουδιστή των Status Minor Markuu Kuikka και του ντράμμερ Tom Rask. Όλα τα άλλα όργανα τα ηχογράφησε μόνος και επίσης ευτύχησε σε δύο σημεία. Πρώτο, ότι είχε τις συμμετοχές των Ty Tabor και Derek Sherinian και δεύτερο, ότι την εικαστική επιμέλεια του δίσκου ανέλαβε ο σπουδαίος Hugh Syme. Στη σκέψη κάποιου που είναι υποψιασμένος γύρω από τα θέματα του progressive τα προαναφερθέντα τρία τελευταία ονόματα – κλειδιά μπορούν να δημιουργήσουν έναν αρκετά εύστοχο συνειρμό σχετικά με τις καταβολές του δημιουργού και το ύφος του υλικού του. Μην πάει ο νους σας σε υπερβολές και ακροβασίες, τα κομμάτια ακούγονται μεν φιλόδοξα, αλλά και πολύ στρωτά.

Ειλικρινά τώρα, περιμένατε κακό δίσκο από αυτό το συγκρότημα; Πιστεύατε ότι δε θα τα κατάφερναν καλά; Η νέα, τρίτη κυκλοφορία των Σουηδών είναι ό,τι επιθυμούσαν να ακούσουν οι οπαδοί τους και είναι βέβαιο πως σε αυτούς θα προστεθούν και άλλοι περισσότεροι. Κλέβοντας ένα παλιό διαφημιστικό σλόγκαν, μπορεί να ειπωθεί ότι οι επιτυχίες βρίσκονται εδώ. Στην ανησυχία του αν ο νέος, τρίτος τραγουδιστής τους Simon Cruz θα ήταν αυτός που θα έπρεπε, να θυμηθείτε ότι οι καλοί μουσικοί δεν ελλείπουν στην πατρίδα του σχήματος και ναι, είναι πολύ καλός και ταιριαστός. Η παραγωγή είναι, επίσης, η καλύτερη δυνατή, τα τραγούδια ευχάριστα, δυναμικά και μελωδικά όσο και όπως απαιτεί το είδος. Οι τέσσερις φίλοι από τη Στοκχόλμη θα αρέσουν, γιατί εκτός από ικανοί είναι κι απολύτως πειστικοί. Απέδωσαν πολύ καλά, ανανεώνουν ένα ύφος, ηγούνται μιας κίνησης και κάθε ενθουσιασμός είναι δικαιολογημένος. Κακό πράγμα η μακρηγορία, δίσκος που πραγματικά αξίζει.

Ο υπερβολικός τίτλος αυτού του τρίτου άλμπουμ του συγκροτήματος άφηνε να εννοηθεί πως τα μέλη του είχαν τουλάχιστον αντιληφθεί ότι με την προηγούμενη κυκλοφορία τους, το “Neo Natural Freaks”, είχαν θέσει τις βάσεις για μια καλύτερη πορεία προς την αναγνώριση. Να, λοιπόν, που η τελευταία τους αυτή δισκογραφική δουλειά επανακυκλοφορεί ενισχύοντας την αντίληψη ότι τα πράγματα πάνε καλά για το σουηδικό κουαρτέτο. Στη νέα του έκδοση συμπεριλαμβάνονται δύο ακόμα τραγούδια καθώς και τα video clips δύο άλλων τραγουδιών. Προφανώς έχετε ήδη διαμορφώσει άποψη για αυτό το άλμπουμ, οπότε να υπενθυμιστεί απλά ότι έτυχε της μείξης του Michael Wagener. Αν πάλι δεν το έχετε ακούσει ακόμα, να αναφερθεί ότι εδώ περιλαμβάνεται δυναμικό, ωραίο υλικό σε σκληρές glam φόρμες. Οι μουσικοί παίζουν πραγματικά καλά, ξέρουν τι κάνουν, τραβούν την προσοχή και γράφουν κομμάτια που συντροφεύουν άνετα την καθημερινότητα. Σωστοί, σκληροί με τον τρόπο τους.

Ώρα για γεωμετρία. Η Ιταλία δεν είναι άγνωστη παραγωγική μονάδα στο χώρο του progressive και στο χώρο αυτό ειδικεύεται το συγκρότημα από την πόλη της Γένοβας. Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του σεξτέτου, μέλη του οποίου συμμετέχουν στους ΧΥΖ, όνομα που οι υποψιασμένοι του χώρου αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για παραφθορά εκείνου του θρυλικού διαδρόμου προσγείωσης. Οι επιρροές τους εκτείνονται σε όλα τα μεγάλα ονόματα του είδους, παλαιότερα και νεώτερα, συνοψιζόμενες στους Rush, Dream Theater, Porcupine Tree. Ο δε τραγουδιστής Luca Asfalto κάπου δίνει την εντύπωση ότι εκτιμά τα φωνητικά των Sieges Even. Οι συνθέσεις του σχήματος δε χαρακτηρίζονται από υπερβολές και το παίξιμο των μουσικών δεν ακούγεται εξεζητημένα τεχνικό. Με καλή διάθεση, έχουν στήσει ένα καλό άλμπουμ, μια έντιμη δουλειά, που ίσως να της λείπει η ένταση σε κάποια σημεία. Πρόκειται για ένα όνομα που δε θα αναστατώσει τα πράγματα, αλλά διαθέτει επίπεδο, άρα είναι και ελπιδοφόρο.

Μην τους συγχέετε με τους παλαιότερους Νορβηγούς συνονόματούς τους, που έδωσαν μέλη στους Twisted Into Form και Red Harvest και μετέδιδε πριν από είκοσι χρόνια η ραδιοφωνική εκδοχή του ιστοτόπου αυτού. Το κουιντέτο που παρουσιάζεται εδρεύει στη Στοκχόλμη και γράφει ωραία τραγούδια σε thrash ύφος, με κέφι και ζωντάνια. Αυτό είναι το τέταρτο άλμπουμ τους και κυκλοφορεί από την εταιρεία με το ευφάνταστο όνομα, που ανήκει στην τραγουδίστρια και συνθέτριά τους “Metallic” Kitty Saric. Το ότι η ίδια είναι εντυπωσιακή και όμορφη δεν είναι ο μόνος λόγος για να ασχοληθείτε μαζί τους. Το υλικό τους με τη διαχείριση μιας καλής εταιρίας θα μπορούσε να τους αναδείξει. Τα νεαρά μέλη του σχήματος έχουν κάνει τη δουλειά τους σωστά και αποτελεσματικά. Με ήχο ευκρινή ακούγονται ρυθμικοί, μελωδικοί, σύγχρονοι, σίγουρα ευχάριστοι στα αυτιά των φίλων του είδους και προτείνεται να τους ακούσετε χωρίς να εκβιάζετε παραλληλισμούς. Τον Ιούνιο θα παίξουν μαζί με τους Hirax στη Βενεζουέλα.