Τι επική εικόνα. Ο τίτλος του άλμπουμ του συγκροτήματος από το Ώστιν ίσως δίνει την εντύπωση πως συνοδεύει κάτι πιο ακραιφνές στις μεταλλικές καταβολές του, δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, αφού η μουσική του κατηγοριοποιείται πιο άνετα στο metalcore. Πρόσφατα, μάλιστα, ψηφίστηκαν για να εμφανιστούν πριν από τους Killswitch Engage σε μια συναυλία στην πολιτεία τους, το Τέξας, οπότε αν εμπιστεύεστε τη γνώμη των πολλών, τότε αυτό το γεγονός μπορεί να αποτελέσει ένα στοιχείο πειστικό της ποιότητάς τους. Εμφανίζουν όλα τα χαρακτηριστικά του είδους, τα εναλλασσόμενα ήπια και άγρια φωνητικά, τις «σουηδικές» μελωδίες και δε γίνονται κουραστικοί. Στο ιδίωμα που κινούνται και με τόσους να έχουν αναλωθεί σε αυτό, επιλέγουν να παρουσιάσουν μόνο οκτώ συνθέσεις τους, που έχουν πολύ προσεγμένο ήχο, είναι καλές και εύστοχα επιθετικές. Ακούγονται να παίζουν καλά, κάνουν καλή παρέα όσο ακούγονται και γενικότερα, αφού δεν ενοχλούν, τραβάνε την προσοχή.

Η κυπριακή εταιρία κάνει ένα ακόμα βήμα στην πρόσφατη πορεία της με την παρουσίαση τριών νέων κυκλοφοριών και με το γούστο της στο καλό μέταλλο δημιουργεί κλίμα αισιοδοξίας. Αξιόλογες όλες, έχουν ως δημιουργούς τους Arryan Path, Lethal Saint και Silent Fall. Είναι βέβαιο πως θα αρέσουν στα πλήθη που απευθύνονται.

Η εταιρία, που εδρεύει στην Ελβετία, έχει να επιδείξει κάποιες ιδιαίτερες κυκλοφορίες, σίγουρα ενδεικτικές των καλών της προθέσεων. Ακολουθώντας την παρακάτω επιλογή θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε για τις δουλειές των Asidefromaday, Kehlvin και Lost Sphere Project.

Ένα θεματικό άλμπουμ γύρω από την εξελισσόμενη ταχύτατα νανοτεχνολογία, την τεχνητή νοημοσύνη και την τεχνολογία, που τελικά σώζει την ανθρωπότητα, στο οποίο τραγουδά ο δοξασμένος Alan Tecchio, εγείρει μεγάλες προσδοκίες για την ποιότητά του. Τον τελευταίο τον συναντάμε εδώ με την παρέα των Dave Lescinsky, ντράμερ, συμπαίχτη του στους Hades, Clint Aremt, μπασίστα στους Painmuseum και Seven Witches και τον κιθαρίστα Justin Jurgman. Την άνοιξη του ’08 η παρέα ξεκίνησε να δουλεύει πρώτα κάποια ακουστικά κομμάτια, που ο τραγουδιστής είχε γράψει το ’03 και σταδιακά προστέθηκε και άλλο υλικό. Μάλλον κάτι έχει μείνει από το χαρακτήρα εκείνων των κομματιών εδώ, ενώ φυσικά δε λείπουν και οι πιο δυναμικές στιγμές. Όποιος είναι ενήμερος για τις προηγούμενες δουλειές του Tecchio θα αναγνωρίσει και εδώ ψήγματά τους και στην ερώτηση του αν πιάνει τις εκείνες τις ψηλές νότες, η απάντηση είναι πως γίνεται εκφραστικός όπως και όπου χρειάζεται.

Το τρίο για το οποίο διαβάζετε αποτελεί την εξέλιξη των Wolf327, σχήματος που είχε ως εμπνευστή του τον πρώην κιθαρίστα των Keep Of Kalessin Oyvind Winther. Μετά την κυκλοφορία ενός ΕΡ πρόπερσι, του “Banquet Of Ashes”, οι νορβηγοί μουσικοί κυκλοφορούν τώρα το πρώτο τους άλμπουμ μέσω της αυστραλιανής εταιρίας. Παίζουν black, όπως αυτό φτιάχνεται στο βορρά και τα τραγούδια τους αποτελούν μια καλή σύνοψη των τάσεων του είδους. Έτσι, θα τους ακούσετε σίγουρα δυναμικούς, με κάποια εντυπωσιακά ξεσπάσματα ταχύτητας, φωνητικά ωραία και αποδεκτά για τις σταθερές του ύφους, ακόμα και σε κάποιες συμφωνικές στιγμές. Αν τα σημεία αυτής της περιγραφής σάς φαντάζουν γενικά, αξίζει να σημειωθεί ότι όλο το υλικό τους είναι καλοστημένο και έχει προσεγμένο ήχο. Αν ακόμη δεν πείθεστε για την καλή τους στόφα, να ξεκαθαριστεί εδώ ότι δεν κομίζουν κάτι νέο στο χώρο, αλλά δεν ακούγονται διόλου αντιπαθείς. Αξίζουν προσοχής.

Στο συγκρότημα από τη Μασαχουσέτη συναντάμε τον μπασίστα των Armory Thomas Preziosi, ο οποίος για τις ανάγκες του πρώτου του αυτού άλμπουμ ανέλαβε και τις κιθάρες. Έχοντας στο μεταξύ εξελιχθεί σε πεντάδα, μπορεί να θεωρείται σίγουρο ότι το όνομα τους θα ακουστεί και θα λάβει πολλά θετικά σχόλια. Παίζουν death, που ίσως σας θυμίσει τις πρώτες μέρες της δεκαετίας του ’90, σε μια πολύ καλή του έκδοση. Είναι από τις κυκλοφορίες που τα συμπεράσματα για το ποιόν τους δε θέλουν πολύ χρόνο για να εξαχθούν. Το ωστικό κύμα των οκτώ συνθέσεων που εδώ περιλαμβάνονται είναι πραγματικά δυνατό. Με τον κατάλληλο, συμπαγή ήχο, που κολακεύει τις προθέσεις τους, οι μουσικοί και ο βασικός συνθέτης δείχνουν πως ξέρουν τι κάνουν. Ρυθμικοί με αποτελεσματικότητα, βίαιοι στα φωνητικά τους, δεν περνούν απαρατήρητοι. Υλικό άμεσο, αληθινό, με υψηλό βαθμό έντασης, ακούγεται σπουδαίο. Μακάρι να προοδεύσουν πετυχαίνοντας την ευρύτερη αναγνώριση.

Αν έχετε την απορία για το αν το άλμπουμ τιτλοφορήθηκε έτσι από κάποιο ενδιαφέρον σχετικά με τις θεωρίες του Φρόυντ, δυστυχώς, δε θα λάβετε από εδώ απάντηση. Αυτό που μπορείτε να πληροφορηθείτε είναι πως το τρίο από το Σικάγο είναι δημιούργημα των Jeff Vaughn και Vince Buonassi και σχετικά πρόσφατα προστέθηκε στην παρέα ο εκφραστικός τραγουδιστής Chase Carter. Το παρουσιαζόμενο είναι το πρώτο τους άλμπουμ και, όπως ίσως υποψιάζεστε από την εταιρία που το εκδίδει, είναι τυπικό δείγμα μελωδικού prog, ύφους με ρίζες φυσικά στο παρελθόν, αλλά και όχι και παλιομοδίτικου. Οι μουσικοί διαθέτουν επίπεδο και ξέρουν να παίζουν τεχνικά χωρίς να γίνονται υπερβολικοί. Η ωραία αυτή δουλειά δεν είναι κάτι που δεν έχετε ξανακούσει, ξέρετε όμως ήδη ότι αυτό το ιδίωμα κρίνεται στις λεπτομέρειές του. Μην περιμένετε να συναντήσετε εδώ εξάρσεις έντασης, αλλά το είδος εκείνο της έκφρασης που διασφαλίζεται από την ικανότητα.