Λέγεται ότι τα μέλη του παρουσιαζόμενου συγκροτήματος δουλεύουν πολύ για τη μουσική τους, πράγμα το οποίο μπορεί να γίνει πιστευτό ακούγοντας το παρουσιαζόμενο πρώτο τους άλμπουμ. Το κουαρτέτο από την Κωνσταντινούπολη ειδικεύεται στο σύγχρονο death και η προηγούμενη και μόνη κυκλοφορία του ήταν ένα ΕΡ με τίτλο “Life Becomes Our Grave”. Τώρα, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με την αμερικανική εταιρία, φαίνεται ότι θα εντείνουν τις προσπάθειες τους. Είναι καλό σχήμα, τα μέλη τους δεν έχουν ηλικία μεγαλύτερη των είκοσι δύο ετών και φαίνεται πως δεν τους λείπει η διάθεση να προχωρήσουν. Το θέμα είναι πως έχουν πλέον να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό πολλών καλών δεκαθλητών του είδους. Δίσκος που θα εκτιμηθεί θετικά, που δεν μπορεί να κακοχαρακτηριστεί, θέτει υπόψη σας ένα ακόμα όνομα που θα προσπαθήσει να αναδειχθεί. Θα έχει τις πιθανότητες να το πετύχει, αρκεί να καταφέρει να παρουσιάσει κάτι το ξεχωριστό.

Θα συμφωνήσετε πως ο τίτλος του άλμπουμ φαντάζει επικός. Αντιθέτως, το περιεχόμενο του πρώτου αυτού άλμπουμ του συγκροτήματος από το Τορόντο κινείται στα όρια του πραγματικά άγριου death. Το τρίο καταδεικνύει εδώ τις σχέσεις του με λοιπούς ικανούς και σεσημασμένους μουσικούς του χώρου και της χώρας του και γράφει υλικό άκρως επιθετικό και εκρηκτικό. Τα κομμάτια τους όλα βρίσκονται πάνω από τα συνιστώμενα όρια της ταχύτητας, έχουν τις χαρακτηριστικές παύσεις, αλλά μάλλον αδικούνται από την μείξη. Το ταμπούρο, πολύ σφιχτά κουρδισμένο, είναι αρκετά μπροστά από τα υπόλοιπα όργανα. Αν και έχουν καλές στιγμές, ο ορυμαγδός που ακούγεται δεν επιτρέπει να σχηματιστεί εύκολα μια καλή εικόνα γι’ αυτούς. Οι ίδιοι χρειάζονται κάτι παραπάνω για να ξεχωρίσουν. Μπορούν να βελτιωθούν ως μονάδες και ως σύνολο, ώστε να βγάλουν καλύτερα κομμάτια, αν πραγματικά ενδιαφέρονται να αναμετρηθούν σε δημιουργικότητα με άλλα πολλά ονόματα του είδους.

Η Ελβετία έχει κατά καιρούς παρουσιάσει διάφορα περίεργα και ενδιαφέροντα πράγματα, αρκετά πειραματικά, τα οποία ήταν και καλοδεχούμενα. Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ αποτελεί τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά ενός τρίο που εδρεύει εκεί και επιχειρεί να προκαλέσει εντύπωση με ανάλογο τρόπο. Ίσως δείτε να λανσάρεται ως «αστικό black», με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, χωρίς όμως να κατατάσσονται εύκολα στο εύρος του είδους αυτού. Θεματικά εναντιώνονται στον σύγχρονο τρόπο ζωής, αποστασιοποιούνται και παραθέτουν τη δική τους ευαισθησία και αντίληψη (αν αυτό σας θυμίζει μια πρόσφατη, ουτοπική προκήρυξη, πρόκειται για σύμπτωση…) Το άλμπουμ τους φιλοδοξούσε να είναι κάτι παραπάνω από αυτό που τελικά κατασκευάστηκε. Το υλικό τους είναι ακατάστατο, με στιγμές δήθεν ατμοσφαιρικές, μπερδεμένο όπως και η έκφραση του μανιφέστου της ιστοσελίδας τους. Αν θα αρέσει; Αν θα υπάρξει κοινό με τα ίδια ενδιαφέροντα και γούστα; Πολύ αμφίβολο. Προσεγγίστε το με δική σας ευθύνη.

Συνέβη πραγματικά. Μητέρα φίλου είναι έτοιμη να πετάξει στα σκουπίδια κουτί από πίτσα που βρήκε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τους. Εκείνη την ύστατη στιγμή ο Στάμος τρέχει προς το μέρος της με προτεταμένα τα χέρια, τεντωμένα τα δάχτυλά του και ξεφυσώντας πιάνει το κουτί πάνω από τον ανοικτό κάδο της ανακύκλωσης. Ευτυχώς. Το περιεχόμενο του δεν ήταν φαγώσιμο, αλλά ένα από τα πολυάριθμα ΕΡ του σουηδικού συγκροτήματος. Η πορεία του κουαρτέτου έχει λίγο καιρό που έκλεισε και οι φίλοι του τώρα θα δοκιμάσουν μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεκατρία συγκροτήματα συμπατριωτών τους διασκευάζουν σε rockabilly ύφος ισάριθμα κομμάτια τους με πετυχημένο τρόπο. Με ποικιλία προσέγγισης, τα τραγούδια που επιλέχθηκαν ακούγονται τουλάχιστον ενδιαφέροντα. Οι Σουηδοί αποτέλεσαν μια από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις όπου δικαιολόγησαν την αρχική προσοχή που τους δόθηκε εξαιτίας του ιδρυτή τους. Συλλογή που αξίζει να ακούσετε, όχι μόνο οι φανατικοί.

Το συγκρότημα από τη Βενετία αποτελείται από ώριμους μουσικούς και καλλιεργημένους μεταλλάδες, πράγμα που μπορείτε εύκολα να διαπιστώσετε ακούγοντας το παρουσιαζόμενο πρώτο τους άλμπουμ. Παίζουν power που θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αλλά ήδη θα απηχούσε κάτι από το παλαιότερο heavy. Τα τραγούδια δεν είναι αυτά που τώρα θα μείνουν στην ιστορία, είναι όμως σίγουρα ειλικρινή των διαθέσεων των δημιουργών τους και διακρίνονται από μια ήπια δύναμη που δεν απαντάται συχνά στις μέρες μας. Έχουν φωνητικά όμορφα και όλα τους αποπνέουν μια ωραία διάθεση. Από αυτή τη δουλειά δε λείπουν οι καλές στιγμές και, για να εξηγηθεί με ποδοσφαιρικούς όρους, η ομάδα κερδίζει τις εντυπώσεις, αλλά δεν κάνει τη μεγάλη φάση. Χρόνια πριν κάποιοι πιτσιρικάδες θα έδιναν το χαρτζιλίκι τους για να αποκτήσουν αυτό το δίσκο, πιθανότατα οι ίδιοι να το κάνουν και τώρα με κίνητρο έναν όμορφο ρομαντισμό.

Στα τέλη του ’07 ο Jan με δύο φίλους του θέλησε να κυκλοφορήσει ένα demo. Όταν είδε ότι με το συγκεκριμένο σχήμα δε θα μπορούσε να προχωρήσει παραπέρα, αποφάσισε να συνεργαστεί με τον ντράμερ Martin και ο ίδιος να αναλάβει τα φωνητικά, τις κιθάρες και το μπάσο. Οι δύο τους δηλώνουν πως στο παρουσιαζόμενο demo παίζουν partythrash. Επίσης, συνοδεύουν αυτή την κυκλοφορία με ένα αυτοκόλλητο που αναφέρει ότι «η κατανάλωση αλκοόλ έχει αποδειχθεί πως αυξάνει την όλη ποιότητα αυτής της μουσικής». Η αλήθεια είναι πως αν κάτι σου αρέσει, τότε μερακλώνεις και πίνεις και κανένα ποτηράκι ακούγοντάς το και όχι το αντίστροφο που προτείνει το νορβηγικό ντουέτο. Τα πέντε κομμάτια αυτής της κυκλοφορίας δίνουν την εντύπωση ότι το σχήμα έχει δουλειά ακόμα να κάνει, κυρίως στο να καταστήσει το υλικό του ενδιαφέρον. Να σημειωθεί ότι το νέο αυτό demo προσφέρεται στο κοινό για κατέβασμα από τον ιστότοπό τους.

Όπως λέμε Boston. Το σουηδικό συγκρότημα κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ και απευθύνεται στους φίλους του αμερικανικού αυτού ονόματος και γενικότερα σε όσους αρέσκονται στο AOR των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’80. Αν δεν το ακούσετε, δε θα το πιστέψετε. Τα τραγούδια τους μοιάζουν να βγήκαν από κάποια αμερικάνικη ταινία της εποχής, όπου κολεγιόπαιδα περίμεναν το καλοκαίρι για να εξομολογηθούν τον έρωτά τους σε κοπέλες που είχαν σηκώσει το μαλλί με λακ. Είναι απίστευτο το πόσο κοντά στα ηχητικά στάνταρ εκείνης της εποχής ακούγεται αυτή η δουλειά, πρόκειται για κορυφαία μίμηση. Να σημειωθεί ότι οι Thomas Vickstrom, Mats Olausson και  Tommy Denander που είναι γνωστοί από άλλα πράγματα, συμμετείχαν εδώ φιλικά. Τα κομμάτια είναι καλοπαιγμένα και αν ήταν τονισμένος ο όποιος δυναμισμός τους, θα έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση. Μουσική μέσα από τη μηχανή του χρόνου, στους φανατικούς νοσταλγούς εκείνης της εποχής θα αρέσει. Άλλους, ίσως, να τους σοκάρει.