Ο υπερβολικός τίτλος αυτού του τρίτου άλμπουμ του συγκροτήματος άφηνε να εννοηθεί πως τα μέλη του είχαν τουλάχιστον αντιληφθεί ότι με την προηγούμενη κυκλοφορία τους, το “Neo Natural Freaks”, είχαν θέσει τις βάσεις για μια καλύτερη πορεία προς την αναγνώριση. Να, λοιπόν, που η τελευταία τους αυτή δισκογραφική δουλειά επανακυκλοφορεί ενισχύοντας την αντίληψη ότι τα πράγματα πάνε καλά για το σουηδικό κουαρτέτο. Στη νέα του έκδοση συμπεριλαμβάνονται δύο ακόμα τραγούδια καθώς και τα video clips δύο άλλων τραγουδιών. Προφανώς έχετε ήδη διαμορφώσει άποψη για αυτό το άλμπουμ, οπότε να υπενθυμιστεί απλά ότι έτυχε της μείξης του Michael Wagener. Αν πάλι δεν το έχετε ακούσει ακόμα, να αναφερθεί ότι εδώ περιλαμβάνεται δυναμικό, ωραίο υλικό σε σκληρές glam φόρμες. Οι μουσικοί παίζουν πραγματικά καλά, ξέρουν τι κάνουν, τραβούν την προσοχή και γράφουν κομμάτια που συντροφεύουν άνετα την καθημερινότητα. Σωστοί, σκληροί με τον τρόπο τους.

Ώρα για γεωμετρία. Η Ιταλία δεν είναι άγνωστη παραγωγική μονάδα στο χώρο του progressive και στο χώρο αυτό ειδικεύεται το συγκρότημα από την πόλη της Γένοβας. Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του σεξτέτου, μέλη του οποίου συμμετέχουν στους ΧΥΖ, όνομα που οι υποψιασμένοι του χώρου αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για παραφθορά εκείνου του θρυλικού διαδρόμου προσγείωσης. Οι επιρροές τους εκτείνονται σε όλα τα μεγάλα ονόματα του είδους, παλαιότερα και νεώτερα, συνοψιζόμενες στους Rush, Dream Theater, Porcupine Tree. Ο δε τραγουδιστής Luca Asfalto κάπου δίνει την εντύπωση ότι εκτιμά τα φωνητικά των Sieges Even. Οι συνθέσεις του σχήματος δε χαρακτηρίζονται από υπερβολές και το παίξιμο των μουσικών δεν ακούγεται εξεζητημένα τεχνικό. Με καλή διάθεση, έχουν στήσει ένα καλό άλμπουμ, μια έντιμη δουλειά, που ίσως να της λείπει η ένταση σε κάποια σημεία. Πρόκειται για ένα όνομα που δε θα αναστατώσει τα πράγματα, αλλά διαθέτει επίπεδο, άρα είναι και ελπιδοφόρο.

Μην τους συγχέετε με τους παλαιότερους Νορβηγούς συνονόματούς τους, που έδωσαν μέλη στους Twisted Into Form και Red Harvest και μετέδιδε πριν από είκοσι χρόνια η ραδιοφωνική εκδοχή του ιστοτόπου αυτού. Το κουιντέτο που παρουσιάζεται εδρεύει στη Στοκχόλμη και γράφει ωραία τραγούδια σε thrash ύφος, με κέφι και ζωντάνια. Αυτό είναι το τέταρτο άλμπουμ τους και κυκλοφορεί από την εταιρεία με το ευφάνταστο όνομα, που ανήκει στην τραγουδίστρια και συνθέτριά τους “Metallic” Kitty Saric. Το ότι η ίδια είναι εντυπωσιακή και όμορφη δεν είναι ο μόνος λόγος για να ασχοληθείτε μαζί τους. Το υλικό τους με τη διαχείριση μιας καλής εταιρίας θα μπορούσε να τους αναδείξει. Τα νεαρά μέλη του σχήματος έχουν κάνει τη δουλειά τους σωστά και αποτελεσματικά. Με ήχο ευκρινή ακούγονται ρυθμικοί, μελωδικοί, σύγχρονοι, σίγουρα ευχάριστοι στα αυτιά των φίλων του είδους και προτείνεται να τους ακούσετε χωρίς να εκβιάζετε παραλληλισμούς. Τον Ιούνιο θα παίξουν μαζί με τους Hirax στη Βενεζουέλα.

Κάπου εκεί στα ανατολικά της Ολλανδίας έχει την έδρα του το συγκρότημα που για πρώτη φορά παρουσιάζεται από εδώ. Η αφορμή είναι η δεύτερη κυκλοφορία τους, ένα ΕΡ τριών κομματιών με διάρκεια μόλις δώδεκα λεπτά. Η πρώτη εκτίμηση για το τι παίζουν θα τους κατέτασσε στο χώρο του stoner, αφήνουν όμως να εννοηθεί με τις συνθέσεις τους ότι ακούν και αντίστοιχα περνάνε στη μουσική τους και άλλα ωραία πράγματα, πιο πρόσφατα. Έτσι, με ανοιχτές τις ερμηνείες, μπορεί να ειπωθεί ότι έχουν βαρύ ήχο, ευκρινή, καθαρά φωνητικά και ότι εν τέλει δεν ακούγονται τυπικοί κάποιου συγκεκριμένου ύφους. Η όποια αμηχανία για το τι θα μπορούσε να ειπωθεί για το καλό αυτό κουαρτέτο προέρχεται από το μικρό αυτό σε διάρκεια δείγμα της δουλειάς του, είναι όμως πολύ πιθανό να τραβούσαν την προσοχή σας, αν τους βλέπατε κάπου να παίζουν. Προσθέστε τους στα καλά συγκροτήματα της χώρας, όπως τους Zeus.

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τέσσερα demo προηγήθηκαν ώσπου να κυκλοφορήσει το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος από τη Σουηδία, που τώρα παρουσιάζεται. Η εύκολη και άμεση θεώρηση του μετάλλου που κατεργάζονται τους τοποθετεί στην κατηγορία του σύγχρονου death, με ομοιότητες στους Vader και Nile. Εδώ γίνεται χαμός. Τα πέντε παλικάρια κινούνται σε ρυθμούς πολεμικής εγρήγορσης. Οι ταχύτητες και τα βίαια φωνητικά είναι σίγουρο πως θα εκτιμηθούν θετικά από τους φίλους του είδους. Σίγουρα έχετε ακούσει και άλλη παρόμοια έκλυση ενέργειας στο παρελθόν, παραμένει όμως εντυπωσιακή κάθε καλά οργανωμένη επίδειξή της. Στην ακρόαση του δίσκου ο χρόνος μοιάζει να κυλλά επίσης γρήγορα. Η τεστοστερόνη κυριεύει τους δημιουργούς του, που δίνουν την εντύπωση πως βρίσκονται σε πορεία αναγκαστικής ανέλιξης και προόδου. Οπωσδήποτε εξελίξιμοι, με καλά στοιχεία και την ετοιμότητα  να διακριθούν, μπορούν να διαμορφώσουν το προσωπικό τους ύφος. Αν θέλετε να θεωρείτε εαυτούς ενημερωμένους, να τους προσέξετε.

Οι John Eargle, Rob Price και Dan Pomeroy αποτελούν την παρέα που κάπου στο βόρειο Τέξας παίζει progressive rock και ακούγεται να περνάει καλά. Δηλώνουν ότι τους πήρε πολύ καιρό για να μορφοποιήσουν τις δεκατέσσερις συνθέσεις του άλμπουμ αυτού. Η ιδιαιτερότητά τους ωστόσο δεν είναι μουσική, αλλά έχει σχέση με τη θεματολογία που επιλέγουν. Όντες δηλωμένοι χριστιανοί, έχουν κομμάτια που μπορεί π.χ. να ονομάζονται “Psalm 51” ή σε άλλα να εκφράζουν την πληρότητα που λαμβάνουν από τη θρησκεία. Όσοι πάντως είστε βλάσφημοι ίσως το ακούσετε με κάποια ενοχή, καθώς είναι ωραίο και καλοφτιαγμένο, μάλλον κοντά σε κάποιες συνθέσεις των Spock’s Beard. Να σημειωθεί ότι εδώ συμμετέχει φιλικά και ο κιθαρίστας των Flower Kings Roine Stolt. Χαμηλών τόνων υλικό, αλλά όχι άνευρο, με αρκετές λεπτομέρειες που επιβάλλει το είδος, πρόκειται για ένα δίσκο που μπορεί να αποτελέσει καλή συντροφιά, αν δεν αποφασίσετε να προσέχετε τους στίχους

Το προηγούμενο άλμπουμ της σύμπραξης αυτής βρήκε θερμή υποδοχή. Ηχογραφημένη στην Κωνσταντινούπολη και με mastering στα Finnvox η νέα κυκλοφορία του συγκροτήματος από την Άγκυρα και της ελληνίδας τραγουδίστριας φιλοδοξεί να δώσει συνέχεια στην πρώτη εκείνη εντύπωση του “Reversing Time”. Για όσους δεν γνωρίζουν ήδη το μουσικό στίγμα αυτών, μπορεί να ειπωθεί ότι αφορούν τους φίλους του prog/ power. Ως μουσικοί έμπειροι για να στήσουν ένα καλό άλμπουμ, ακούγονται συνεπείς στο ύφος που έχουν επιλέξει να υπηρετούν. Λεπτομερείς, πομπώδεις, παίζουν για να επιβεβαιώσουν το γούστο τους και κάπου εδώ βρίσκεται και η όποια ένσταση μπορεί να εγείρει κανείς γι’ αυτό το υλικό. Φαίνεται να ελλείπει η αμεσότητα που χαρακτηρίζει την πηγαία και αβίαστη έκφραση και δημιουργία. Όχι πως οι συνθέσεις είναι άσχημες, αλλά ίσως να μπορούσαν και καλύτερα. Επίσης, τη δουλειά αυτή τίμησαν με τη συνεργασία τους οι Jon Oliva, Edu Falaschi και Urban Breed.