Ως γνωστόν ο ιθύνων νους του εν λόγω σχήματος εδώ και καιρό έχει παύσει κάθε νέα δραστηριότητα υπό αυτή την επωνυμία. Η παρουσιαζόμενη κυκλοφορία αποτελεί μια συλλογή δεκατεσσάρων ηχογραφήσεων την περίοδο από το ’04 ως το ’09, που έρχεται να προστεθεί στον ήδη μεγάλο κατάλογο των κυκλοφοριών του. Κατά το αναμενόμενο, εδώ θα βρείτε υλικό σκοτεινό, υποβλητικό. Το τι είδους εικόνες μπορεί να σας εμπνεύσει είναι μια προσωπική υπόθεση, έχει όμως ενδιαφέρον η σύνδεση αυτών των ήχων με κάποιο διαταρακτικό του ψυχισμού αστικό πλαίσιο. Ανάμεσα σε αυτές τις συνθέσεις υπάρχουν κάποιες καλές στιγμές, κάπου όμως ο ακροατής ίσως να έχει την εντύπωση ότι ο χαρακτήρας της συλλογής αυτής θα μπορούσε να είναι λίγο πιο επιλεκτικός. Βεβαίως πρόκειται για κυκλοφορία που απευθύνεται σε εξεζητημένα γούστα και δεν κρίνεται βάσει τεχνικών μουσικών ικανοτήτων. Αν επιθυμείτε να εκτεθείτε σε κάτι δυσχερές, τότε μπορείτε να προχωρήσετε στην ακρόασή του.

Προφανώς για πολλούς από σας και μόνο το όνομα του γερμανού κιθαρίστα είναι αρκετό για να σας κάνει να ενδιαφερθείτε για το νέο του άλμπουμ. Έχετε την προσδοκία να ακούσετε πραγματικά καλό heavy και δεν πρόκειται να απογοητευθείτε. Αυτή τη φορά στους συμπαίχτες του δεν βρίσκονται οι Stefan Swarzmann και Jioti Parcharidis, αλλά στις αντίστοιχες θέσεις των τυμπάνων και των φωνητικών έκαναν την κατάλληλη δουλειά οι Michael Wolpers και Rich Altzi. Σημειώνεται επίσης ότι ο Cristos Mamalitsidis είναι ο δεύτερος κιθαρίστας του σχήματος. Το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του δραστήριου ποικιλοτρόπως μουσικού είναι μια εργασία που θα αρέσει. Σε αυτή την περίπτωση δεν χωρούν αναλύσεις και βερμπαλισμοί. Εδώ θα βρείτε τραγούδια όπως τo ομώνυμο του δίσκου, τα “Roaring Thunder”, “Starlight”, “Falling To Pieces”, “So They Run” η ευθύτητα και η βαρύτητα των οποίων αποτελεί ζητούμενο για κάθε αξιοπρεπή μεταλλική σύνθεση. Πολύ καλοδεχούμενη κυκλοφορία.

Πίσω από αυτή την επωνυμία βρίσκεται ο Σπύρος Παπαδάκης, πληκτράς, ο οποίος με αυτή την παρουσιαζόμενη δουλειά του επιβεβαιώνει τον κανόνα που θέλει όσους έχουν σαφείς τις προθέσεις τους να κινούνται αντιστοίχως αποτελεσματικά προς την υλοποίησή τους. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι οι ηχογραφήσεις για αυτά τα τέσσερα κομμάτια του πρώτου του ΕΡ έγιναν στην Αθήνα, το Μάντσεστερ, το Τορόντο και το Λος Άντζελες, δηλαδή εμπιστεύτηκε όσους θεώρησε ότι μπορούν να τον εξυπηρετήσουν. Αν σας αρέσουν τα συμφωνικά ακροάματα όπου τα γυναικεία φωνητικά έχουν τον πρώτο ρόλο, όχι όμως απαραίτητα κυριαρχικό επί του όλου ύφους, τότε αργά ή γρήγορα θα ακούσετε αυτή τη δουλειά. Η Tara εξυπηρετεί τις συνθέσεις χωρίς υπερβολικούς συναισθηματισμούς, καλύπτει ωραία τις απαιτήσεις του είδους. Κυκλοφορία για την οποία δεν θα πείτε κάτι αρνητικό, με μείξη και mastering από τον Dave Chang, ηχεί διεκδικητική του ενδιαφέροντός σας και δημιουργεί ευχάριστες προσδοκίες από το δημιουργό της.

Κυκλοφορία που έχει μάλλον ως σκοπό να επιτείνει το ενδιαφέρον στον αξιόλογο αυτό μουσικό. Δεν είναι πολύς ο καιρός που κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, το “More Than Meets The Eye” και τώρα προσφέρει ορισμένες διαφορετικές εκτελέσεις κάποιων από τα πολύ αξιόλογα κομμάτια του. Έτσι, εδώ θα ακούσετε δύο του “For All Eternity”, και από μια των “Thorn In My Flesh” και “Panem Et Circenses”. Πρόκειται για ωραία τραγούδια με ελεγχόμενο το δυναμικό τους ύφος, ιδιαίτερες μελωδίες, μπορούν να σας γίνουν εύκολα αναγνωρίσιμα μετά από μερικές ακροάσεις. Εσείς που τον γνωρίσατε ως μέλος των Horizon θα έχετε σίγουρα ένα ενδιαφέρον για αυτό το νέο υλικό του, αλλά και όσοι αρέσκεστε στους ικανούς κιθαρίστες που μπορούν να ακούγονται συνάμα μεταλλικοί και προοδευτικοί θα τον εκτιμήσετε θετικά. Προφανώς ο ίδιος έχει αποφασίσει να απασχολήσει συστηματικότερα το κοινό και αυτό είναι ωραίο. Αξίζει της προσοχής σας.

Με αφορμή τον τίτλο, τέτοιου είδους περιπλανήσεις, όσο δυσχερείς και αν είναι, προσθέτουν εμπειρίες, ίσως και σοφία. Οι δημιουργοί του παρουσιαζόμενου δίσκου δεν φαίνεται να βρίσκονται σε κέφια, και όταν τους ακούσετε, δεν θα σκεφθείτε στιγμή ότι έχουν την έδρα τους στο Παρίσι, για το οποίο, τέλος πάντων, μια ειδυλλιακή ιδέα την έχετε. Το κουαρτέτο είχε ήδη κυκλοφορήσει κάποια ΕΡ και το γεγονός ότι πλέον ηχογραφούν για τη συγκεκριμένη αμερικανική εταιρεία θα πρέπει να τους γεμίζει ικανοποίηση. Η μουσική που φτιάχνουν είναι ένα αμάλγαμα πολλών και διαφόρων που κατά καιρούς έχουν διατεθεί από αυτή. Έτσι, με βάση το rock της δεκαετίας του ’70, στήνουν μια κατάσταση που και heavy είναι και φέρει φιλτραρισμένες ποικίλες καταβολές από τη βραδύτητα του sludge αλλά και του grunge. Αν είχαν φροντίσει να έχουν τονίσει κάποια σημεία της κάθε σύνθεσής τους, θα αποδεικνύονταν φιλικότεροι. Έχουν τη συμμετοχή του Ed Mundell.

Το νέο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Σικάγο τυχαίνει να είναι το τρίτο του με την ετικέτα της ιταλικής εταιρείας, και όσοι είχατε στο παρελθόν έρθει σε επαφή με τη μουσική που φτιάχνει γνωρίζετε ότι δεν έχει σχέση με άλλες επικότερες κυκλοφορίες της συγκεκριμένης. Εδώ το κουαρτέτο παίζει ένα βρωμισμένο heavy, ζόρικο, αλήτικο. Η ηχητική εικόνα που προβάλλει θέλει να είναι συνεπής με τα βιώματα των μελών του. Οι ίδιοι αποτυπώνουν τα όσα πέφτουν στην αντίληψή τους με τρόπο δυναμικό και με τη θυμοσοφία εκείνων που η κακούργα κοινωνία έριξε στο περιθώριο. Βεβαίως, μέσα στην όλη μαγκιά υπάρχει χώρος για κάποιες ωραίες μελωδίες, κάποια εύληπτα θέματα, κάποια φωνητικά χαρακτηριστικά. Το θέμα, όμως, είναι πως το σύνολο του υλικού τους ακούγεται μέτριο. Αν οι ίδιοι μένουν ικανοποιημένοι, κανένα πρόβλημα, απλώς θα μπορούσαν να είχαν δώσει κάτι ανταγωνιστικότερο.

Αν επιτρέπετε στην καθημερινότητά σας κάποιες στιγμές ηρεμίας και στοχασμού επενδυμένες με καλή μουσική, τότε το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι πολύ πιθανό να σας απασχολήσει. Το αγγλικό κουαρτέτο κατατάσσεται σε εκείνα που ειδικεύονται στο prog όπως το διαμόρφωσαν οι Yes και οι Genesis, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο ήχος τους φαντάζει παλαιωμένος. Μέλη του σχήματος είναι οι Adam Wakeman, Damian Wilson, Pete Rinaldi, Lee Pomeroy, Richard Brook, με το όνομα του πρώτου να προκαλεί δικαιολογημένους συνειρμούς, εκείνο του δεύτερου να είναι ταυτισμένο με ωραίες ερμηνείες και αυτά των άλλων τριών απολύτως συνεπή σε παρουσία στο συγκεκριμένο χώρο. Πρόκειται βεβαίως για ικανούς μουσικούς, οι οποίοι προσφέρουν όμορφα, μελαγχολικά κομμάτια, χωρίς εγωισμούς προβολής και υπερβολές, με σπάνιες κάποιες επίσης πετυχημένες εξάρσεις. Αν η ανωνυμία ταυτίζεται ενίοτε με τη διακριτικότητα, τότε εδώ έχετε ένα κομψό δείγμα χαμηλού προφίλ, όπου η μελωδία δεν είναι απαραίτητο να είναι κραυγαλέα.