Το συγκρότημα από το Άκρον του Οχάιο είχε επτά χρόνια να κυκλοφορήσει άλμπουμ, και αισίως παραδίδει τώρα το δεύτερό του. Έχει εμφανιστεί στις ίδιες σκηνές με τους YOB, Eyehategod, Goatwhore, Unsane, Alabama Thunderpussy, Unsane, Rwake, και αν είστε σε θέση να εντοπίσετε τις διαφορές αυτών, τότε μπορείτε να αντιληφθείτε και το εύρος της μουσικής του παρουσιαζόμενου κουαρτέτου. Από το sludge στο hardcore, με όλες τις ενδιάμεσες παρεκκλίσεις και νύξεις, οι τύποι αυτοί γράφουν μουσική που δεν βγαίνει από κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, έχει όμως την απαραίτητη εκείνη αβίαστη τραχύτητα, ώστε να τους καταστήσει ευυπόληπτους στο χώρο τους. Πολύ καλύτεροι από πολλούς άλλους που δηλώνουν ως επιρροές τους High On Fire, τους Neurosis και τους Mastodon, δίνουν ένα σύνολο τραγουδιών που η συνολική τους ακρόαση είναι ενδιαφέρουσα. Αρκετά συνδυαστικοί, αν πρόβαλλαν τα πιο ευκρινή φωνητικά τους, ίσως να έδιναν ακόμα πιο ωραία πράγματα. Σαφώς και προτείνονται στο ανάλογο κοινό.

Μετά από τόσα χρόνια πορείας, η κυκλοφορία ενός ομώνυμου του συγκροτήματος άλμπουμ φαντάζει δηλωτική ενός πολύ σημαντικού παράγοντα. Οι Mike Dean, Woody Weatherman και Reed Mullin είναι φίλοι από παιδιά, μαζί εξελίχθηκαν ως μουσικοί, και με τη νέα τους δουλειά δίνουν αυτό που θα ήθελαν να ακούσουν οι οπαδοί τους. Από τα ιδιαίτερα ονόματα της αμερικανικής δισκογραφίας, σχετιζόμενοι με πολλούς επιφανείς, χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης. Πέρα από αναλύσεις των καταβολών τους, αποδεικνύουν ότι όλα είναι ζήτημα χαρακτήρα. Παίζουν με νεύρο και πλέον κερδίζουν ένα κοινό νεαρότερων, που ήταν αγέννητοι την εποχή που κατακτούσαν τα υπόγεια κυκλώματα. Το τρίο παραμένει ενθουσιώδες - ίσως το διαπιστώσατε από κοντά τη χρονιά που πέρασε - και αυτό αποτυπώθηκε στη νέα τους κυκλοφορία. Αν κάποτε το εμβληματικό κρανίο τραβούσε την προσοχή ως υπαινικτικό ακρότητας, σήμερα το ότι κοσμεί ξανά το εξώφυλλό τους αποτελεί ένδειξη καθαρότητας προθέσεων και συνέπειας. Άξιοι.

Το hardcore / punk τους ήταν πρωτίστως εκτόνωση και αντίδραση, ήταν ένδειξη μιας ζωτικότητας δύσκολα διαχειρίσιμης. Σύμφωνα με τα μέτρα μιας άλλης εποχής ήταν αντιεμπορικό, δεν μπορούσε να πουληθεί από την εν πολλοίς παρασιτική μουσική βιομηχανία. Επειδή, όμως, τίποτα καινούριο δεν πρέπει να απορρίπτεται κατ΄αρχήν, τριάντα περίπου χρόνια μετά ανακαλύπτει κανείς πως το παρουσιαζόμενο υλικό αποτελεί δομικό συστατικό του σύγχρονου ακραίου ήχου. Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνονται το ως τώρα ακυκλοφόρητο demo του ’81 “Boner’s Kitchen”, το demo του ’82 που τιτλοφορεί τη συλλογή, ηχογραφήσεις τους για τον σταθμό KBOO από το ’83, καθώς και υλικό από το “Record Collectors Are Pretentious Assholes”. Το συγκρότημα με το εκκεντρικό όνομα - τότε αρκούσε ένα όνομα για να διεγείρει την περιέργεια - διέγραψε μια πορεία που δικαιολογεί την αναφορά του σε κάθε σχεδιάγραμμα της εξέλιξης του είδους. Αντιλαμβάνεστε πως προκειμένου να ανασυνθέσετε την ιστορική εικόνα του οφείλετε να το ακούσετε.

Και μόνο από το εξώφυλλο αντιλαμβάνεστε πως πρόκειται για κάτι το ιδιότυπο. Η αρίθμησή του καταδεικνύει πως πρόκειται για τη συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς του κουαρτέτου, και αποτελεί το έβδομο άλμπουμ του. Χωρίς φωνητικά, αναπτύσσεται με βραδύτητα, ακούγεται λιτό. Έκκεντρο, πέρα από τις σημερινές μόδες, εμπνέει στοχαστική διάθεση, προσφέρεται για προσωπικές ακροάσεις. Πρόκειται για μουσική αφαιρετική, όπου η αγωγιμότητα του ηλεκτρισμού είναι αργή, και παρ’ όλο τον αυτοσχεδιαστικό της χαρακτήρα οι μουσικοί δεν φαίνεται να κινούνται τυχαία. Φέρει την ηπιότητα και την πειραματική διάθεση της δεκαετίας του ’70, ίσως απηχεί και την παραδοσιακή μουσική της Βρετανίας. Η όποια ένταση δεν έχει θέση εδώ. Οι πέντε συνθέσεις θα μπορούσαν να αποτελούν την υπόκρουση οποιασδήποτε μηδενικής σας δραστηριότητας, είναι η ευκαιρία σας να ακούσετε χωρίς να αναλύσετε. Δεν απευθύνεται σε νευρώδεις ακροατές, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να τους αιφνιδιάσει.

Οι νέες κυκλοφορίες της γερμανικής εταιρείας συνιστούν αφ΄εαυτές γεγονός. Οι Asphyx, Caliban και Lacuna Coil, παραδίδουν – κατά το αναμενόμενο – ό,τι καλύτερο μπορούν και φυσικά ικανοποιούν το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

Ακόμα και γι’ αυτούς που δεν γνωρίζουν ότι το παρουσιαζόμενο άλμπουμ αποτελεί την δέκατη τέταρτη δουλειά του συγκροτήματος, το εξώφυλλό της είναι σίγουρα δηλωτικό του περιεχομένου – οι συνειρμοί είναι αβίαστοι. Οι φίλοι του prog έχουν για άλλη μια φορά την ευχαρίστηση να ακούσουν ένα κουαρτέτο που συγκεντρώνει όλα τα όμορφα χαρακτηριστικά του είδους. Δημιουργικοί και εμπνευσμένοι σε συγκεκριμένα πλαίσια, αλλά σίγουρα καλοί, οι μουσικοί αυτοί δεν ακούγονται υπερβολικοί. Οι συνθέσεις τους δεν είναι μεγαλόσχημες, διέπονται από έναν ωραίο λυρισμό, μια λεπτότητα και ευγένεια. Οι ίδιοι γίνονται συμπαθείς, επειδή εκφράζουν αυτό που νιώθουν και έχουν την κατάρτιση να το κάνουν. Πρόκειται για μουσική που μπορεί να αιφνιδιάσει με την ηπιότητά της και τους μη εξοικειωμένους με το είδος, ακριβώς επειδή είναι τεχνική, φέρει στοιχεία μελωδικότητας που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η καθαρότητα, επίσης, του ήχου συντελεί σε αυτό. Μη φανταστείτε τίποτα γλυκερό, άστοχο, αξίζει της προσοχής σας.

Από τις περιπτώσεις που μπορεί κανείς να διακρίνει κάτι το ελπιδοφόρο. Το κουαρτέτο από τη Νορβηγία κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ και ακούγεται σοβαρά συγκροτημένο. Ίσως να διαβάσετε πως προσδιορίζονται ως “technical extreme”, μην δώσετε ιδιαίτερη σημασία στην περιγραφή. Αυτό που κάνουν είναι, όντες αρκετά ικανοί, να περνάνε την ένταση του death σε κανάλια όπου προέχει η μουσική έκφραση και όχι τόσο η εκτόνωση. Σίγουρα δυναμικοί, αποτελεσματικά ρυθμικοί, μπορούν ενίοτε να γίνονται και αισθαντικά μελωδικοί. Αποδεικνύουν ότι έχουν φιλτράρει ωραία τις ποικίλες σκανδιναβικές επιρροές τους, και αν περιορίσουν τα βίαια ρυθμικά ή φωνητικά κλισέ και δώσουν χώρο στην προσωπική τους έκφραση, θα μπορέσουν να προσφέρουν κάτι ακόμα καλύτερο. Με τόλμη, οικονομημένη διαχείριση των ιδεών τους και τη σωστή τοποθέτηση αυτών στις συνθέσεις μπορούν να ξεχωρίσουν. Πραγματικά αξιοπρόσεκτη δουλειά, συστήνει με πολύ θετικό τρόπο τους δημιουργούς της, τους καθιστά αμέσως συμπαθείς. Τίθενται υπό διακριτική παρακολούθηση.